Gelijke kansen?

Discriminatie op grond van huidskleur of sekse, het is echt niet verdwenen. #Metoo bracht in beeld hoe normaal het is dat mannen in machtige posities alles kunnen doen zonder dat iemand het in zijn hoofd haalt om er wat tegen te ondernemen. Dat zou ten koste van hun werk en carrière gaan, en van een uitkering leven, mocht dat kunnen, is blijkbaar geen aanlokkelijk perspectief.

De machtige posities in de westerse wereld worden bezet door voornamelijk witte mannen. Vrouwen aan de top zie je maar beperkt. In ons land zijn vrouwen sowieso slecht vertegenwoordigd in het arbeidsproces, een achterstand die vooral is opgelopen dankzij de neutraliteit die onze regeringen ooit nastreefden. Wij trokken niet ten strijde in WO 1 en 2 waardoor vrouwen het mannentekort op de arbeidsmarkt moesten opvullen en de politionele acties in Indonesië konden met het staande leger worden uitgevoerd.
Voor mensen met een kleurtje zijn de deuren naar de mooiere arbeidsplaatsen nog meer gesloten dan voor vrouwen. Voor hen is zelfs het krijgen van een stageplek al een strijd.

Toch zie je soms vrouwen of mensen met een kleurtje op een prominente plek. Om dan de conclusie te trekken dat de glazen plafonds of de muren geslecht zijn is het veel te vroeg, er is een heel andere reden voor die gevallen. Zo kon Obama president van de VS worden omdat zijn voorganger Bush er een enorme puinhoop van had gemaakt. Wie wilde zijn reputatie aan die misère wagen? Alleen Hillary Clinton(!). In het bedrijfsleven zie je datzelfde verschijnsel. Heeft een ceo de boel op de rand van het faillissement gebracht, dan wil de Raad van Commissarissen geen witte man uit hun netwerk naar voren schuiven, want de kans op reputatieschade is in zo’n situatie te groot. Dan willen zij wel eens een vrouw benoemen, dat leidt af van de problemen en geeft zelfs wat glans vanwege vermoedde vooruitstrevendheid. Ondanks het gejammer van de Thierry  Baudets en Robert Jensens gesteund door Marjan Zwagermansen en Esther van Fenema’s is het nog altijd de witte man die de macht heeft, van gelijke kansen is geen sprake.

Pas op je woorden

Heb je een kleurtje en rijd je in een luxe auto, dan merk je dat het Nederlandse politiekorps vol zit met witte mannen die hun ogen niet kunnen geloven dat jij je dat kunt permitteren en zij niet. Het is bekend dat er bij de politie veel aanhang is voor de PVV en ook FvD. Gisteravond werd dat nog eens duidelijk gemaakt, in de 2Doc Verdacht aan de hand van getuigenissen van Nederlanders met een kleurtje. De uitzending zou verplichte kost moeten zijn voor alle Nederlanders.

Wat opviel was een stille dreiging die vaak genoemd werd. Bij de vaak in grofheid en onbeschoftheid uitblinkende aanhoudingen, op niets meer dan huidskleur gebaseerd (etnisch profileren heet dat) wisten de aangehoudenen één ding heel goed: “nu niets zeggen want anders loopt het verkeerd af”.
Wat dat verkeerd aflopen inhoudt zeggen zij niet, maar de moord op Mitch Henriquez heeft dat duidelijk gemaakt. Die was zo onverstandig om tegen een een groepje agenten die hun pistolen nogal opzichtig droegen de opmerking te maken dat hij ook een wapen had, wijzend op zijn kruis. Dat bleek reden genoeg om hem met de nekklem van het leven te beroven.

Bij RTL Late Night zat de Engelse Skunk Anansie. Na het zien van wat fragmenten uit de nieuwe film van Jandino Asporaat was zij verbijsterd, dit waren beelden van meer dan 20 jaar geleden, de tijd van zulke (racistische) grappen was toch allang voorbij dacht zij. Maar niet in ons land, waar black face zwarte piet met hand en tand wordt verdedigd. En waar demonstranten tegen dat racistische symbool niet alleen door de politie, maar ook door burgers worden staande gehouden.
Voor de anti-pietdemonstranten waren de politieagenten minstens zo bedreigend als de blokkeerders. Iedereen kan dat nu invoelen als zij de 2Doc Verdacht hebben gezien.

Arrogantie van de macht

Als je één reden moet noemen die voeding geeft aan de onvrede in de maatschappij, dan is dat wel de aloude arrogantie van de macht. In Frankrijk schaftte Macron een peperduur servies aan alsof het oude niet luxe genoeg was en deed de rijken een volstrekt overbodig en nutteloos cadeau door de vermogensbelasting af te schaffen. Die deed overigens een stevige duit in het staatszakje. Voor de burger deed hij niets van alle aardige toezeggingen, behalve accijnsverhoging.

Verhoging van accijnzen en btw zijn nu typisch verhogingen die onevenredig hard bij de “gewone” burger terecht komen, die geen rekening houden met de hoogte van iemands inkomen. In feite dus denivellerend. Zulk gedrag valt onder arrogantie en roept woede op. En het is ook nog een woede die ongeleid naar buiten komt, die geen vertegenwoordiger kent. Dat kan tot enge situaties leiden, een machtsvacuüm waarbij het de vraag is wie er met de buit of macht vandoor gaat. In de USSR werden de revolutionairen van het eerste uur van de kaart gespeeld door de pas na de winst teruggekeerde Lenin. Die schoof Stalin naar voren die de helden van dat eerste uur afslachtte. Een soortgelijk scenario voltrok zich in Perzië, waar ayatollah Khomeini zich als een Lenin en Stalin in één persoon ontpopte.

Hier zien wij een andere variant op de arrogantie van de macht. Lieden die de politiek ingaan met ideeën die zij later verwerpen, maar dan doodleuk met eenzelfde aplomb met hun nieuwe inzichten het podium opzoeken. Je zou denken dat je je dood zou schamen voor dat gebrek aan inzicht. Je had zonder veel verstand wel de arrogantie om te pretenderen de waarheid in pacht te hebben. Een toontje lager zou je dan niet misstaan. Paul Rosenmöller (de Wim Kok van GroenLinks) mag nu de kar trekken voor de Eerste Kamer. Maar wat er nog groen of links is aan deze neoliberaal geworden Coca Cola verspreider in schoolkantines is de vraag.

Extreem rechts genormaliseerd

De Anna Frank Stichting heeft gisteren een waarschuwing gegeven. Extreem rechts heeft weliswaar niet veel aanhang als je het aantal actieve leden van de bekende clubs optelt, maar hun gedachtegoed is groeiend concludeerde het Verwey-Jonker Instituut dat het onderzoek heeft uitgevoerd.

De PVV en het FvD worden als normale partijen gezien en behandeld. Zij verspreiden echter ideeën die “goed aansluiten” bij extreem rechts, waardoor die ideeën ook normaal worden. Opvallend was de vaststelling dat de PVV (naar buiten toe) nog enigszins afstand lijkt te houden tot organisaties als VNU en dergelijke, maar dat het FvD zich daar amper of niet van distantieert. Niet genoemd dat na de enorme media-aandacht waar Wilders op werd getrakteerd nu een groot podium wordt geboden aan Baudet. Bovendien worden Thierry Baudet en Theo Hiddema behandeld alsof zij volstrekt keurige lieden zijn met heel normale ideeën. Zozeer dat Klaas Dijkhoff ook geen enkele remming meer voelt om op gelijke wijze het “debat” in te gaan.

Baudet had een debat aangevraagd over het pact van Marrakech. Zijn “rechtse” hand Hiddema leest, gelijk diens vader in 40-45, Duitse kranten en daar liep Theo aan tegen dat pact. De meest basale mensenrechten voor vluchtelingen vastgelegd in een pact, een gruwel voor de heren. Het leger moet die vluchtelingen op de Middellandse Zee met drones en helikopters te lijf gaan, en dat kan het leger makkelijk vinden zij. Terug schieten naar Afrika, niks mensenrechten. Die tellen uiteraard niet voor homeopathisch zeer verdunde types.
Hilversum doet alsof dat heel normale ideeën zijn, en daarmee zijn het inderdaad heel normale ideeën geworden.

Tweedeling is oorzaak gele hesjes

De arbeidersklasse moest hard strijden om haar positie een beetje te verbeteren. De klasse die aan de macht is wist zich gesteund door een grote middenklasse. In het bedrijfsleven is zelfs een soort middenklasse geschapen om de rust in de tent te houden, de managerslaag. Die laag vangt de klappen of onvrede op voor de bazen die daardoor buiten schot blijven.

Sinds de politieke wende onder Thatcher, Reagan en Giscard ging het richting tweedeling. Na het vallen van de muur sloeg de neoliberale koers van Blair, Clinton en Schröder toe die de tweedeling rap vergrootte. De kleine rijke bovenlaag wordt sindsdien steeds rijker, net als het hogere deel van de middenklasse. De voormalige arbeidersklasse en het lagere deel van de middenklasse zijn er op achteruit gegaan. De welgestelde bovenlaag was de eerste die voor de bankencrisis werd gecompenseerd met 5 miljard. En zij blijven profiteren. De onderlaag ziet slechts dat hem zijn verworven rechten worden ontnomen en dat zijn inkomen niet alleen onzeker is, maar ook de inflatie niet bijhoudt. En daar komen allerlei extra lasten bij, btw-verhoging, huurverhogingen, extra energiebelasting, lokale belastingverhogingen enz.

Wat degenen die aan de welvarende zijde zitten echter over het hoofd zien is de verhouding. Niet alleen dat zij het schandalig beter hebben dan velen die in armoede leven, waaronder zo’n 300.000 kinderen, maar ook dat die armere klasse stilletjes aan bezig is de meerderheid te worden. In Frankrijk is dat al het geval en daar wordt de link ook gelegd in verband met de gele hesjes-opstand. De partijen die de dienst uitmaken moeten zich realiseren dat de meerderheid onder hun beleid lijdt. En waren het vroeger de linkse partijen die zorgden voor arbeidsrust door de positie van de laagst betaalden wat sterker te maken, tegenwoordig zijn het partijen die met xenofobie en zwarte piet de onvredestemmen verwerven. De collaboratie van links met het neoliberalisme heeft de voormalig linkse kiezer tot een gokker gemaakt die gokt op de valse praatjes van extreem rechts.

Klimaattafels

Aan de klimaattafels schuiven in elk geval ondernemers, waaronder de vervuilers, aan. Onder leiding van schnabbelende uitgerangeerde politici maken zij afspraken die net zo hard zijn als het niets beduidende akkoord van Parijs. Op zijn gunstigst worden subsidiestromen richting fabrikanten en leveranciers van zonnepanelen, windmolens en warmtewisselaars veilig gesteld. Niet aan de tafels zitten de burgers die het moeten betalen en die de molens in hun achtertuin krijgen. Dat zal het draagvlak niet vergroten en de ontevredenheid over “Den Haag” zeker niet verkleinen. Rutte en zijn vrinden zouden heel gelukkig zijn als het sinterklaasfeest het hele jaar zou duren, dan kon die groeiende onvrede doorlopend zijn weg naar de zwartepietendiscussie vinden.

Als een middelvinger naar de toch al weinig betekenende klimaattafels heeft Schiphol weer een paar cijfergoochelaars aan het werk gehad. Die hebben berekend dat de overlast van het vliegverkeer vermindert en de vervuiling eveneens als er jaarlijks 40.000 vluchten bij komen. Dat moeten echt onafhankelijke experts zijn om tot zulke conclusies te komen.
Ook de elektriciteitscentrales in Delfzijl en Geertruidenberg steken een middelvinger op. Die centrales leveren op papier de grootste bijdrage aan de terugdringing van CO2, maar produceren juist heel veel, meer dan een ouderwetse kolencentrale. Dat komt door een Schipholachtige rekenmethode. Voor elke gestookte boom wordt een nieuwe geplant en daardoor zou de centrale energieneutraal zijn. Dat een nieuw aangeplante boom pas na 50 tot 100 jaar net zoveel COin zuurstof omzet als de net opgestookte, daar letten de rekenaars niet op. Tegen de tijd dat die nieuwe boom zover is wonen de laatste liefhebbers van zwarte piet in Venlo aan Zee. Wat fijn om ook dan nog die traditie met hand en tand te verdedigen.

Zorgkosten zouden veel lager moeten zijn

Wij hadden zo’n 300 ziekenhuizen, maar sinds de paarse ingrepen is de zorg vermarkt en zijn ziekenhuizen gesloten of gefuseerd, zelfs failliet gegaan hebben we net mogen meemaken met het Slotervaart- en de IJsselmeerziekenhuizen. Er zijn nog 80 over.
Een concentratie van zieke mensen brengt grote risico’s mee voor infecties, boeren worden daarom geïsoleerd vanwege het gevaar op resistente bacteriën die in de bio-industrie veel voorkomen. De sluiting van ziekenhuizen is dus op zich niet erg verstandig. Mocht er nu in zo’n groot ziekenhuis een epidemie uitbreken, waar moeten dan al die patiënten heen? Dat wordt een ramp. Het is dus slechts een financiële reden dat er zoveel zijn gesloten. Opmerkelijk is dat het aantal bedden eveneens enorm is afgenomen. Patiënten gaan tegenwoordig na een operatie vaak na een dag alweer naar huis, maar ook dan is het aantal bedden nog flink gereduceerd.

Met minder ziekenhuizen, minder bedden en minder handen aan het bed zou de zorg flink goedkoper moeten zijn, het tegendeel is waar. Als het geld niet opgaat aan verpleegkundigen en gebouwen, dan moet het opgaan aan zaken als overhead, apparatuur en medicijnen. Directies gaan er inderdaad met inkomens van een half miljoen of meer vandoor, maar de lonen van verpleegkundigen zijn amper voor de inflatie gecorrigeerd. Apparatuur is zeker duur, maar de grote slag wordt gemaakt door de medicijnenfabrikanten. En dat geld verdwijnt over de grens naar met name Amerika. Daar zitten de patenthoudende multinationals. Voor kleine bedragen veelbelovende ideeën opkopen, marktrijp te maken en incasseren maar. Met een winstpercentage van 20% ben je in die wereld een loser. Pas bij 5000% komt er media-aandacht.
Het uitbuiten van monopolies op geneesmiddelen is een vorm van chantage die hard zou moeten worden aangepakt. Helaas is de wereld vergeven van de Frits Bolkesteins die met lobbywerk de politiek naar hun hand weten te zetten. Net zoals Shell dat doet, waar Frits dat lobbyvak heeft geleerd en de tig andere bedrijven en bedrijfstakken. Den Haag wordt kapot gelobbyd, de enigen die niet lobbyen zijn de kiezers, en die zijn niet voor niets zo ontevreden.

Frits Bolkestein

VVD-coryfee en oud Shell-man Frits Bolkestein is de man die de onderbuik van Nederland heeft wakker gekust. Hij werd daarmee populair in de jaren 90. Waren het eerst aparte types als boer Koekoek en Hans Janmaat, met Bolkestein kreeg racistisch Nederland een type dat zich als intellectueel neerzette. Met zijn enigszins bekakte praat roerde hij dezelfde onderwerpen aan als Joop Glimmerveen en Janmaat, onderwerpen die tot dan toe taboe waren. Terzelfder tijd gaf hij dit gedachtegoed door aan zijn leerling Geert Wilders en was hij het voorbeeld voor Malik Azmani.
Niet echt groot in de belangstelling waren andere activiteiten van hem. Zijn lobbywerk bleef uit beeld, behalve zijn beste Els-briefje aan minister van Volksgezondheid Borst, waarin hij haar verzocht zich in te spannen voor de belangen van medicijnenfabrikant MSD. Hij was commissaris bij dat bedrijf.
Ook was hij de man van de open grenzen, tenminste wat werk betreft. Zo kwam er flinke concurrentie in ons land op de arbeidsmarkt door goedkope Polen en Roemenen, want van gelijke beloning wilde Bolkestein niet weten. Voor zijn vakantiestulpje in Frankrijk hoefde hij niet meer te rekenen op de lokale elektricien bij kortsluiting, want de Fransen rekenden hem die valse concurrentie hard aan.

Zijn inspelen op vreemdelingenhaat maakte de Nederlandse fan blind voor zijn verdere politieke agenda. En dat wist hij. Zo liet hij tegen zijn goede kennis Ian Buruma ontvallen dat “de Nederlanders Turken en Marokkanen haten en daarmee ben ik populair geworden”. Toen Pim Fortuyn de door hem geplaveide weg insloeg werd de vraag gesteld of hij zich bewust was van de gevaren die het spelen op de onderbuik in zich droeg, of hij wist wat hij ontketende. Daar antwoordde Fortuyn op: “bij mij zijn ze in veilige handen”. Van zulk besef heeft Bolkestein nooit blijk gegeven.

Extreem rechts bleef in ons land lang marginaal. Maar voor zich als heren van stand voor doende figuren hebben velen een zwak. De uiterst rechtse vleugels van de KVP(nu CDA) en VVD kenden het fenomeen al met de zeer populaire Jozef Luns(oud-NSB-er en bevriend met de Portugese dictator Salazar) en Hans Wiegel(de man achter Rita Verdonk), begin deze eeuw was het Pim Fortuyn. Zelfs extreem rechtse potenrammers vergaten hun homofobie en omarmden hem. Nu probeert Baudet het als een Pim Fortuyn met Theo Hiddema als een Jozef Luns. Maar het was Frits Bolkestein die deze weg heeft geopend, welbewust weten wij dankzij Ian Buruma.

De ondernemer is een entrepreneur

Je hebt mensen die zelfstandig een bedrijf runnen, alleen of met een paar personeelsleden. Vroeger noemde je zo’n eigenaar van een schildersbedrijf, een sigarenzaak of boekhoudkantoor zelfstandige, tegenwoordig worden zij het ondernemer genoemd. Ondernemer waren ooit de fabrieksdirecteuren. Die zaten hoog in hun riante kantoor terwijl beneden de tientallen of honderden arbeiders voor zo weinig mogelijk geld het werk deden. Nu zijn die beide typen werkgevers onder dezelfde noemer gekomen, dankzij de VVD. Dat was de partij van de ondernemers, maar hebben zo ook de zelfstandigen tot hun doelgroep gemaakt.
De zelfstandige wil niet als loonslaaf voor een baas werken, maar voor zichzelf. De ondernemer daarentegen werkt niet, maar huurt mensen in om voor zich te laten werken en gaat er zelf met de winst of buit vandoor. In het Frans is dat duidelijk, daar heet de ondernemer entrepreneur. Dat kun je verhullend vertalen als ondernemer, maar letterlijk is het “iemand die iets ergens tussenuit neemt of buitmaakt”. Daarmee is onverbloemd de werkwijze van de ondernemer blootgelegd en sluit het uitstekend aan bij het huidige kapitalisme. Ouderwets ondernemen waarbij de ondernemer slechts profiteert van de inspanningen van zijn arbeiders is wat uit de mode, tegenwoordig wordt er rechtstreeks gegraaid tussen elke handeling waar geld aan te pas komt. Van verhuur(Airbnb) tot taxivervoer(Uber), Silicon Valley en al zijn klonen doen niet anders.
De Fransen weten dankzij hun taal waar zij voor moeten oppassen. De ondernemer is een entrepreneur, een dief, hij is slechts uit op het geld dat hij overal tussenuit weet buit te maken. En de partij van de entrepreneurs heet hier VVD.

Robotisering

Met de industrialisatie kwam de vrees dat er veel banen verloren zouden gaan. Het gebeurde niet. Nu is die vrees er weer, vanwege de robotisering. Het zal wederom wel meevallen. Maar zou het erg zijn als robotisering banen gaat kosten? Keynes dacht bijna 100 jaar geleden dat er een hoop banen zouden verdwijnen door automatisering en vond dat juist een vorm van evolutie. De mens zou daardoor minder hoeven te werken voor hetzelfde geld en zou in zijn leven meer tijd krijgen voor belangrijker zaken dan dat werk. Je werkt om te leven, je leeft niet om te werken. Hoewel voor met name de beter betaalden werk vaak heel leuk is, zo leuk, dat zij het met plezier doen. Je zou kunnen zeggen dat je om zulk leuk werk te mogen doen moet betalen. Het is echter precies andersom. Zwaar en moeilijk werk wordt slecht betaald, leuk en makkelijk werk riant. Thierry Baudet gaat maandelijks met 10 mille naar huis en doet daarvoor niet meer dan wat pingelen op een vleugel in zijn werkkamer aan het Binnenhof en zo nu en dan wat balorig achter het spreekgestoelte te verschijnen in de Tweede Kamer. Hans Wiegel en Loek Hermans strijken tonnen op door her en der op de borrel medecommissarissen de hand te schudden.

Jeremy Corbyn, de Engelse sociaaldemocraat, heeft het plan gelanceerd om een vierdaagse werkweek in te voeren waarbij de werkende voor vijf dagen betaald wordt. De robotisering kan best de vijfde dag betalen, want dat is natuurlijk de valsheid in de concurrentie tussen mens en robot, het werk van de robot wordt niet belast met ziektekostenverzekering, werkloosheidspremie en loonbelasting. Dat is ook de voornaamste reden dat robots worden ontwikkeld. Het zou echter moeten gaan om het leven van werknemers te verlichten in plaats van hen weg te concurreren.

Waar is dat feestje?

Hier is dat feestje! In de docu over Sylvana Simons kwam het feestverhaal weer eens voorbij. Mensen die iets aan de orde stellen waar de boze blanke man en vrouw niets van wil weten krijgen het vaak te horen: “jullie komen op een feestje en gaan dan vervelend doen”. Wiens feestje en wie zijn de gasten? Ons land is ons feest en ons is wit. Ander kleurtje of naam en je hebt je maar aan te passen en je mond te houden. Trouwens ook de witte die zich hieraan stoort mag meteen met Sylvana mee op de bananenboot van Thierry Aartsen, cultuurwoordvoerder van de VVD.

Het zijn weer tijden van sterk nationalisme, velen willen de grenzen terug. Nu zijn de Europese grenzen al een ijzeren gordijn geworden en die wordt steeds verder opgerekt. Bram Vermeulen(komende zondag bij de VPRO) laat zien dat de Zuid-Europese grens tegenwoordig in de Sahara ligt. In de EU is het feest, daarbuiten vaak niet. Maar “wij” willen geen gasten op ons feestje, dus de grenzen dicht. Dat het feest hier alleen kan bestaan door goedkope arbeid en uitbuiting van mensen elders, waarvoor wij dictators aan de macht hebben geholpen en houden, waardoor het buiten het feestelijke westen veelal oorlog en ellende is, nee, daar kijken wij niet naar, wij kijken alleen naar iedereen die het waagt om aan ons feestje te komen.
Vrijheid, gelijkheid en broederschap, voor zover zij nog bestaan, houden bij de grens op.

Intussen …

Nu de sinterklaastijd weer is ontaard in Fortuynistische sferen krijgen andere zaken te weinig aandacht. Zo wil minister van Rechtsbescherming Sander Dekker de toegang tot de rechter voor minder draagkrachtigen belemmeren. Omdat rechterlijke procedures “te” duur zouden zijn wil hij dat mensen die afhankelijk zijn van rechtsbijstand niet naar de rechter maar naar een aparte instantie moeten voor het oplossen van hun problemen. Ofwel, een goedkoop bureau waar degene die zijn recht wil halen zal worden afgescheept door lieden die een cursusje gedaan hebben om dat te doen. Mooi werk voor ontslagen bankmedewerkers.
Veel rechtszaken die middels rechtsbijstand worden gevoerd zijn zaken tegen de overheid zelf. Dat Dekker als vertegenwoordiger van de overheid die rechtsgang wil frustreren is al zeer bedenkelijk, dat hij er een verschil mee creëert tussen mensen met een goed gevulde beurs en zij die over een slecht gevulde knip beschikken is een schending van de rechtsstaat.

Er worden door de VVD ook dubieuze proefballonnen opgelaten. Azmani, volgeling van Bolkestein en lijsttrekker voor de VVD bij de Europese verkiezingen, wil de discretionaire bevoegdheid van zijn staatssecretaris Harbers afschaffen. Dat Harbers in bijzondere gevallen kan afwijken van de regels en uitgeprocedeerde asielzoekers alsnog een verblijfsvergunning kan verstrekken vindt hij oneerlijk voor degenen die dat niet krijgen. Dat je zou moeten concluderen dat de regels niet deugen als zelfs VVD-staatssecretarissen zo vaak gebruik maken van die bevoegdheid, dat gaat Azmani boven de pet. Alles mag om de Wilders- en Baudetkiezer binnen te halen.

Thierry Aartsen, woordvoerder cultuur van de VVD en zwarte pietfan die Sylvana Simons naar een apenland wenste, wil dat er cultuursubsidie naar het katholieke zuipfeest carnaval gaat en niet naar het Concertgebouw met zijn chablisdrinkende bezoekers, waar nu het laatste restje subsidie heen gaat dat de bezuinigingen van zijn partijgenoot Halbe Zijlstra heeft overleefd. Dat het Concertgebouw Orkest en niet het gebouw subsidie krijgt, Aartsen kent het verschil niet. Even niet op de Baudetkiezer, maar op die van Wilders jagen dus.
En het “volk” worstelt intussen met het koloniale verleden, een nooit verzorgde wond waar elk jaar zwarte piet uit ettert.

Blok als schoothondje

Nederland is het schoothondje van de VS. Altijd keken onze politieke leiders op tegen dat grote rijke land. Kritiek werd niet geduld, het waren immers onze bevrijders. De liefde gaat zover dat onze regeringen de Hollandse zuinigheid moeiteloos laten varen om veel te duur Amerikaans wapentuig aan te schaffen. De JSF is al twintig jaar zo’n voorbeeld. Ze moeten koste wat het kost worden aangeschaft, ondanks de uit de hand gelopen prijs en de vele manco’s. Achter de schermen wordt dezer dagen gepoogd om een deel van de extra defensiegelden stilletjes aan een extra paar JSF’s te besteden. De gelden zijn daarom niet geoormerkt.

Stef Blok liet in Buitenhof weten hoe ver hij gaat in zijn Amerika-liefde. Omdat het Amerikaanse leger zo groot is “moeten wij ons bij hen aansluiten”. De EU komt niet verder dan een luizige 20% van de NAVO-slagkracht. Van een Europees leger wil hij dus niets weten. Hij focust uitsluitend op de VS. Hem werd niet gevraagd of wij ons dan niet binnenkort op China moeten richten, want het Chinese leger wordt in ijltempo vergroot en versterkt en zal, mocht Xi Jinping dat willen, de VS moeiteloos qua grootte voorbij streven. In Bloks redenatie zou dat dan onze partner moeten worden. Maar China past natuurlijk niet in het witte ideaalbeeld van Trump en Blok. Multiculti vinden beiden een drama. Hopelijk zien zij de Duitse endlösung niet als oplossing voor dergelijke problemen.

Blok wil niet nadenken over de mogelijkheid dat Amerika ooit onze vijand kan worden. Logisch, dat vijandsbeeld is juist zijn ideaal. Een VS met Steve Bannon als president en de KKK als FBI zou hij graag willen kopiëren. Dat is geen failed state, maar een super state voor Stef. Slechts een paar weken homeopathische verdunning per jaar met zwarte piet en na het afschminken weer lekker wit verder, als schoothondje van Bannon.

Kinderfeest

De rechter die de pro-zwartepiet-wegblokkeerders veroordeelde kreeg zelf te maken met de praktijken van die helden van de Telegraaf. Op twitter plaatsten een paar van die figuren haar telefoonnummer met de oproep om haar plat te bellen. Zij wezen er “fijntjes” op dat zij geen onafhankelijk rechter was, want penningmeester geweest bij de Stichting Humanitaire Hulp Eritrea. Oef, dat is schrikken, een rechter die affiniteit heeft met humanitaire hulp en dan ook nog aan mensen in Eritrea, waarvan zij kennelijk weten dat het in zwart Afrika ligt.
Zij zijn boos op deze rechter, want zij legde “veel te zware” straffen op voor het levensgevaarlijk blokkeren van een snelweg en het belemmeren van het recht op demonstratie van mensen die met hun van mening verschillen. Meestal hoor je deze lieden klagen over te lichte straffen, taakstraffen vinden zij doorgaans geen straf. Hoe anders is dat nu, de paar weken werkstraf die zij opgelegd kregen zijn ineens wel uitermate zwaar.
Het plaatsen van adres- of telefoongegevens is een verkapte oproep tot agressie tegen die persoon, want dat is het enige doel om zulke gegevens te openbaren. De initiators van de pro-pietenclub behoren voornamelijk tot extreem rechtse bewegingen als de NVU, Jenny D. zit bij Baudet. Zij hebben dankzij de overmaat aan aandacht in de media, van Pauw tot Twan, de wind in de zeilen en laten niet meer los. Met hun politieke agenda kunnen zij nooit zo goed scoren, dus melken zij de zwartepietkwestie totaal uit. Een beetje zoals motorclubs goodwill verwerven door een middag met zieke kindjes te toeren.
Het griezelige is dat zij een giftige sfeer creëren van wij tegen zij waarbij de vlam zomaar in de pan kan slaan. Den Haag zweet dan soms peentjes en weet dat zij deze lieden geen strobreed in de weg moet leggen, wat moeten meebuigen. En daar is het hen juist om te doen. Zet je de feiten op een rij, dan zie je dat van KOZP van Esajas en Afriyie geen enkele agressie uitgaat, maar juist van de politie en de tegenstanders van hen. Niettemin mogen ingezonden brievenschrijvers en gasten in talkshows rustig nepnieuws verkondigen als zouden de anti-pieten terroristen en geweldplegers zijn. Het enige geweld kwam tot nog toe van de politie en van de pro-pieten. Het door Jenny D. aangekondigde grote feest op 5 december zal echt heel groot worden. Zij hebben met crowdfunding al ruim over de twee ton binnen. Dat wordt geen kinderfeest.

Bij de wegblokkeerders zaten ook lieden die geen fascistische agenda hadden. Zij waren eergisteravond bereid om met Afriyie in gesprek te gaan, met 22 mensen in een flatje in Leeuwarden. Zij kwamen allen tevreden naar buiten, nu de rest van vooral ouder Nederland nog. Want hoe jonger hoe minder mensen tegen het afschaffen van zwarte piet zijn, de kinderen sowieso, en het is toch hun feest?

In democratie mag meerderheid geen dictatuur zijn

Als ik 50% plus één van de stemmen haal dan bepaal ik wat er gebeurt, zo ongeveer zei Rita Verdonk het in de dagen dat zij geloofde kans op die nipte meerderheid te maken. Dit winner takes it all- principe stond lange tijd in een kwalijke geur. Het geweld van twee wereldoorlogen had diepe sporen getrokken in de Europese ziel. Dit nooit weer werd breed gedragen.
Maar de nieuwe generaties staan verder af van dat verleden, zij herkennen signalen die appelleren aan het ontstaan van een oorlogsklimaat niet. Media lijken het evenmin nog te herkennen en geven die geluiden juist een podium. En van de generaties die het besef nog wel hebben is een deel heel blij met de nieuwe wende. Bij de opkomst van Pim Fortuyn zeiden die dan ook onverbloemd dat zij eindelijk “weer” mochten zeggen wat zij dachten.

De tijd lijkt rijp voor een revival van donkerebruine sentimenten, zo rijp dat er een meerderheid voor lijkt te zijn. Immers, naast Wilders en Baudet die beiden openlijk flirten met het fascisme hebben zowel VVD als CDA die extreemrechtse agenda (deels) overgenomen. Afbraak van de rechtsstaat, tweedeling, aanwakkeren van vreemdelingenhaat en intolerantie naast het vergroten van de staatsmacht, meer controle, meer bevoegdheden voor politie en inlichtingendiensten. De meerderheid kiest voor deze partijen, hoewel, men vergeet dat het aantal kiezers nog maar een kleine meerderheid is, de niet-stemmers vormen een blok waarmee zij de grootste partij zouden hebben.
Dat zo’n 20 tot 30% van de stemgerechtigden zichzelf als meerderheid beschouwt en daaraan dezelfde rechten wil ontleden als Verdonk is griezelig en niets minder dan de wens van een dictator. In een democratie heeft de meerderheid weliswaar de grootste stem, maar dat mag nooit de enige stem zijn. De meerderheid die voor zwarte piet is zal rekening moeten houden met de (steeds groter wordende) minderheid die tegen is, dat is democratie. Zo is het ook met vrouwenrechten gegaan, zonder “cultuurverandering” zouden vrouwen nog steeds het aanrecht als enige recht hebben.