Collateral damage

Het is collateral damage wat de klok slaat als je de VVD regeringsmacht geeft. Voor Rutte is het collateral damage als 26.000 mensen niet de beloofde compensatie krijgen voor de verwoesting van hun leven door de toeslagenaffaire. Onder die 26.000 mensen zit een aantal dat wel heeft gefraudeerd. Rutte (maar ook Pieter Omtzigt) vindt het daarom niet o.k. om iedereen klakkeloos compensatie te geven. De controleprocedure zorgt er echter voor dat voor velen de compensatie aan hun achterkleinkinderen uitgereikt zal worden, want het tempo is dramatisch laag. Stel dat 1000 mensen misbruik maakten van de toeslagen, dan vielen er 25.000 mensen onder collateral damage. Maar als je nu 26.000 mensen compensatie geeft, dan vallen er onder collateral damage slechts 1000 mensen die ten onrechte compensatie zouden krijgen. De ene kant op (25.000 mensen ten onrechte slachtoffer) was voor Rutte geen probleem, de andere kant op (1000 mensen ten onrechte voordeel) vindt hij onoverkomelijk.

Intussen zitten alle Nederlanders opgescheept met een leugenaar als premier. En het was Rutte zelf die het startsein gaf voor de buitenwettelijke praktijken bij de toeslagenaffaire. Hij begon als staatssecretaris van Sociale Zaken al met etnisch profileren bij controles. Als het niet mag dan zorgen we ervoor dat het wel mag was zijn motto. Achter zijn lach schuilt een keiharde manager, bij Unilever was hij de portier, maar dan eentje die er alleen mensen uitschopte. Empathie is onze Ayn Rand adorerende premier vreemd. Hij zit als een Victor Orbán op de premierszetel en daar gaat hij nooit meer af, als het aan hem ligt. En collateral damage is part of his game. De aanslag op Peter R. is geen aanslag op de rechtsstaat, de toeslagenaffaire is dat wel.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *