De marionetten blijven

Eerst koloniseerde Europa de wereld, roofde grondstoffen en arbeidskrachten. Na de Tweede Wereldoorlog was het voorbij met het Europese monopolie. Amerika had gewonnen en hielp de koloniën aan “onafhankelijkheid”. De Russen deden hetzelfde. De “vrij” gevochten landen kregen in deze nieuwe tijd een “eigen” regering, een marionettenregime dat ofwel Russische ofwel Amerikaanse belangen diende. De Britten creëerden slim een Gemenebestconstructie en behielden daarmee (deels) hun lucratieve positie. Nederland deed nog een poging om haar goudmijn Indië met geweld en massamoord te behouden, maar dat bleek niet de juiste weg.

Nu is China bezig om zich een positie te verwerven in de grondstofrijke Afrikaanse marionettenstaten. De marionetten zijn zo trouw niet. De Chinezen zijn gewoon keihard zakelijk en minder paternalistisch, en vooral dat laatste maakt hen minder gehaat dan de witte westerlingen. De marionet kiest de prettigste baas.
De machtshebbers in de olierijke landen zijn zo rijk dat zij soms vergeten dat zij marionetten zijn. Saddam Hussein overspeelde zijn hand, dacht dat hij alles kon maken, want hij stond op goede voet bij de CIA en zowel Duitsland als Frankrijk konden geen genoeg van hem krijgen als koper van hun auto’s en wapentuig. Dus dacht de Irakese dictator dat hij de westerlingen tegen elkaar kon uitspelen door de olie in euro’s in plaats van dollars af te gaan rekenen. Dat liet de familie Bush niet gebeuren. Die presidentsdynastie, zelf rijk geworden met olie, is namelijk uitermate dik bevriend met het Saudische koningshuis. Het kostte Saddam letterlijk zijn kop. En honderdduizenden Irakezen het leven. Het land is sinds het Amerikaanse ingrijpen constant in oorlog gebleven. Maar de oliekraan staat op Amerikaanse wijze open.

In Libië moest Khadaffi van het toneel. Hij werd ook lastig voor zijn westerse bazen. Ging zijn eigen gang en trachtte Afrika sterk te maken door een soort Afrikaanse EU te creëren. Een verenigd Afrika tegen de westerse rovers. Het leek hem te gaan lukken en dus greep het westen in. Ook hem kostte dat zijn kop. En ook zijn land is sindsdien in diepe ellende gestort.
Khadaffi en Saddam Hussein waren dan wel geen onbesproken figuren wat betreft mensenrechten, maar de goede vrinden van het westen in Saudi-Arabië zijn dat evenmin. En hadden beide omgekomen dictators hun plannen kunnen uitvoeren, dan had de wereld er zeker weten beter uitgezien. Geen IS, wel meer noodzaak om te stoppen met fossiele energie. En een sterker Afrika, dat zelf voor zijn voedselvoorziening zorg kon dragen in plaats van misbruikt te worden voor de teelt van tabak, rozen en boontjes voor de Europese markt. Maar alle marionetten weten wat er gebeurt als zij voor hun eigen bevolking zouden gaan zorgen. Het lot van Saddam en Khadaffi is niet aanlokkelijk.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *