De milieupraktijk

Allemaal goede voornemens en mooie woorden over ons milieu, maar hoe gaat het er in de praktijk aan toe?
Als minister in het Kabinet Van Agt gaf Neelie Kroes 10,5 miljoen euro subsidie aan zich afvalverwerkingsbedrijf noemende firma’s van de Rotterdamse broers Langeberg. Zij wist dat haar stadsgenoten het lozen van chemisch afval op de Maas verwerking noemden, maar hielp hen niettemin. De broers mengden chemisch afval ook door stookolie, een methode die nog steeds staande praktijk is. Alleen wordt dat tegenwoordig ook door benzine voor de Afrikaanse markt gemengd, waardoor het aantal kankergevallen daar flink toeneemt. De overheid controleert er niet of nauwelijks op, onder het Klaas Dijkhoffmotto “dan komen ze tenminste niet deze kant op”.

De VVD is de vroemvroempartij en daar zit voor recyclebedrijven een lucratief kantje aan. De ondernemers in die branche profiteren van de wegenaanleg door levering van grond. Is vervuilde grond een probleem, de wegenbouw is de oplossing. Het recyclebedrijf mengt zwaar vervuilde grond met schone grond en houdt dan licht vervuilde grond over. En die mag langs Nederlands wegen gestort worden. De grond langs onze wegen is toch al zwaar vervuild door asbest van remblokken en alles wat er uit de uitlaten komt, daar kan dit ook wel bij vonden de diverse VVD-ministers.

Maar het zijn niet alleen VVD-ers die het milieu aan hun laars lappen. Zelfs leden van D66, een partij die zich graag van een groen imago bedient, doen dat. Hun coryfee Hans Wijers was topman van AkzoNobel. Die multinational werd met veel bombarie en geld verleid om zich op chemiepark Delfzijl te vestigen. Zij produceren daar chloor, monochloorazijnzuur en een scala aan andere chemische middelen. Het chemiepark is volgens eigen zeggen een geïntegreerde, dynamische en duurzame keten van ondernemingen. In de lozingspijpen van AkzoNobel zitten daarom sensoren die controleren of de afvalstromen binnen de (ruime) grenzen van de milieuwetten blijven. Dat het bedrijf vóór die sensoren een bufferreservoir heeft geplaatst met daarvoor ook sensoren is geheim. Is de afvalstroom te giftig volgens de eerste sensoren, dan wordt de pijp afgesloten en verzamelt het gif zich in het reservoir. Daar mengen er ze een flinke hoeveelheid van een chemisch middel bij waardoor het afval wel door de sensorcontrole komt. Een sensor in de tank laat weten wanneer er voldoende is bijgemengd waarna de afsluiter weer open gaat en de in wezen nog giftiger afvalstroom zo de Waddenzee inspuit. Daar gaat het nog een fijne reactie aan met het zoute water en dan vraagt iedereen zich af waarom er geen vis meer zit. Door de zeehonden roepen de daders en de onnozelen. Zoals de bio-industrie de predatoren aanwijst voor het verlies van grutto’s en kievieten.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>