Duits-Chileense Kast

In Chili is de eerste ronde van de presidentsverkiezingen gewonnen door José Antonio Kast. De geschiedenis lijkt zich te herhalen, maar er zijn verschillen. Kast zou je bij winst een democratisch gekozen Pinochet kunnen noemen, geen moordpartij en massaslachting onder zijn tegenstanders zoals Pinochet nodig had en toch aan het bewind gekomen. Politiek zit hij wel helemaal in lijn met de oud-dictator. Sterker, zijn familie is doordrenkt van gemeenschappelijke idealen. Kast zelf is zoon van een migrant, een Duitse nazi die na de oorlog met hulp van het Vaticaan naar Argentinië wist te ontsnappen. Later zocht hij zijn heil in Chili. De familie is streng katholiek en was groot aanhanger van Pinochet en was ook betrokken bij verdwijningen. De economische agenda van Pinochet komt zelfs regelrecht uit de Kastfamilie. José’s oudste broer was één van de Chicago boys, de club rond de Amerikaanse econoom Milton Friedman die met hun superkapitalistische theorieën de wereld wisten te veroveren.

Het kapitalisme van Friedman en zijn boys is een soort wildwestkapitalisme. Ronald Reagan en Margaret Thatcher zagen het wel zitten maar twijfelden hoe het in de praktijk zou uitpakken. Maar hoe en waar probeer je dat uit? Gelukkig wist Kast wel een plek. Vriend van de familie dictator Pinochet wilde het in Chili wel uitproberen. En zo geschiedde. De resultaten waren uitstekend, de rijken rijker, de armen armer en het land belandde toch niet in een chaos. Reagan voerde het in de VS in, Thatcher in Engeland. Hier nam Ruud Lubbers de ideeën over. Thatcher raakte niet alleen bevriend met Pinochet, ook met Lubbers kon zij het prima vinden. De halve wereld ging neoliberaal zoals Friedmans model ook wel wordt genoemd.

De volgende ronde in de Chileense presidentsverkiezingen lijkt gelukkig niet in het voordeel van Kast uit te pakken. De rijken kunnen nog zo verlangen naar de gouden jaren onder Pinochet, maar er zijn ook velen die zich die jaren nog goed kunnen herinneren als ongekend wreed. De Duits-Chileense Kast heeft steun van de kerk en speelt de vreemdelingenhaatkaart, maar het lijkt niet waarschijnlijk dat een meerderheid met hem mee zal gaan, de herinnering aan Pinochet is waarschijnlijk “te” vers. Tegelijkertijd zien wij hier hoe Rutte zich (voor de bühne) uit de puinhopen van zijn Milton Friedmanbeleid probeert te ontworstelen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *