Het debat tot het probleem gemaakt

AVRO/TROS kreeg van de NPO de kans of wellicht de opdracht om een discussieprogramma over racisme te maken. Zij haalden “De Stelling van Nederland” uit de kast met vaste presentator Jort Kelder. Geen gelukkige keuze, want een discussie over racisme laten “leiden” door een witte man die niet geheel onomstreden is vanwege opmerkingen die hij als beroepsprovocateur wel eens gemaakt heeft. De omroep maakte het nog bonter door de stelling van deze aflevering, het was niet “Racisme drijft Nederland uit elkaar”, maar “Het racismedebat drijft Nederland uit elkaar”. De meeste mensen die actief zijn in het debat over racisme, in elk geval degenen die tegen racisme zijn, zagen het programma daarom niet zitten en weigerden te komen, meedoen zou een stap terug zijn, immers je gaat dan het activisme ineens als het probleem zien. Iedereen zou dat moeten begrijpen, maar uiteraard Jort Kelder en de NPO niet, en hun gasten grotendeels ook niet. Hoewel een aantal de stellingkeuze toch aan de orde stelde.

Het was een tenenkrommende uitzending waarin de meeste sprekers het accent wisten te leggen op het rechtse frame dat de activisten linkse schreeuwlelijken zijn die het debat kapot maken. De witte huilie huilie verhalen kwamen ook voorbij, natuurlijk werd de witte vrouw met ms ook gediscrimineerd, zij kreeg haar zin niet bij de gemeente. Wat dit met discriminatie van de zwarte medemens van doen had, volgens Angela de Jong van het AD alles. Het enige wat deze trieste vrouw blootlegde was haar totale onvermogen tot inleving in een ander, zeker een zwarte medemens. Hoe erg moet het wel niet zijn voor een zwàrte lesbo met ms?

De VPRO organiseerde gelijkertijd een debat, dat ging wel over het onderwerp. Daar werd ook gewezen op het racisme bij zwarte mensen maar er werd nog wat aan toegevoegd. Als een zwart mens witte mensen discrimineert, dan is dat nog altijd niet te vergelijken met de discriminatie van zwart door wit. Immers er ontbreekt de institutionele, door Rutte schematisch genoemde, discriminatie. Al wordt een witte man 10 keer per maand, zeer onwaarschijnlijk, kaaskop genoemd, hij hoeft niet te vrezen voor etnisch profileren door de politie, geen angst voor de uitermate kleine kans op een stageplek of oproep voor een sollicitatiegesprek, of voor een negatief schooladvies of voor een fraudevinkje achter zijn naam bij de Belastingdienst enz.

De NPO heeft met De Stelling van Nederland het debat over discriminatie willen framen: de witte Nederlander discrimineert niet, maar wordt door een stelletje activisten uit extreme hoek voor racist uitgemaakt. Die schreeuwlelijken gewoon negeren en het probleem is opgelost. Alleen voor de zichzelf geen racist vindende witte Nederlander uiteraard.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *