Klimaatagressie

Bijna een halve eeuw kan iedereen al weten dat het de verkeerde kant opgaat met ons klimaat. De Club van Rome sloeg in 1972 alarm over het vernietigen van het milieu. Overal in de wereld stonden toen mensen op om milieuvriendelijk te leven en te werken, er kwamen biologisch dynamische voedingsproducten op de markt en de eerste energiezuinige huizen werden gebouwd. Het leek erop dat de weg voorzichtig werd ingeslagen naar een duurzame samenleving.

Helaas bleef het bij een kleine groep mensen, de weerstand van het bedrijfsleven was groot en de politiek keerde zich na de val van het Kabinet Joop den Uyl tegen deze mooie ontwikkeling. De maximumsnelheid werd weer wat verhoogd, later onder Kok toch maar weer verlaagd, om door Rutte weer opgetrokken te worden tot 130. Met Balkenende was het al helemaal gedaan met milieubeleid. Ons land belandde op de duurzaamheidslijstjes helemaal onderaan naast Malta en Cyprus. Mondjesmaat werd er nog wel wat ondernomen, zoals spaarlampen omdat Philips dat graag wilde, maar echt ingrijpen gebeurde niet. De veeboeren werden juist door de banken verleid om hun bedrijven tot industriële megastallen te verbouwen. Het openbaar vervoer werd verwaarloosd, het wegennet enorm uitgebreid.
Nu roepen bijna alle deskundigen dat hard ingrijpen noodzakelijk is, eigenlijk al te laat. Het politieke landschap wordt echter gedomineerd door lieden die nauwelijks iets tegen het vernietigen van ons leefbare klimaat willen doen of zelfs regelrecht ontkennen dat er een klimaatprobleem is.

Een Zweeds meisje van 16 is opgestaan om de wereld tot ingrijpen te manen. Maar waar je ontroering zou verwachten voor de betrokkenheid die zij toont zie je een bejaarde Amerikaanse president die haar de gek aansteekt, en een twitter waar zij wordt overladen met doodsbedreigingen. Ook het sociale klimaat is een probleem geworden en is omgeslagen in klimaatagressie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *