Mores van het bedrijfsleven domineert de politiek

De politiek wordt aan alle kanten kapot gelobbyd, een nieuw Kabinet is nog niet ontvangen door Willem-Alexander of Shell zit als eerste bij Rutte in het Torentje. De grote bedrijven en multinationals hebben het zo voor elkaar gekregen dat zij zelf mogen aangeven bij de belasting hoeveel zij betalen willen en dat is zo goed als niets. Onder het mom van rulings krijgen zij ook nog hun zin.
Politici gaan na hun Haagse carrière veelal naar het bedrijfsleven om te incasseren, maar andersom komt al bijna net zo vaak voor. In elk Kabinet zit wel een oud-Shell medewerker. Of eentje van Unilever, zoals Rutte. Tussen de media en de politiek wordt ook vaak gewisseld, beide kanten op. Dat komt de controlerende taak van de journalistiek niet ten goede. Zo stapte een VVD-medewerkster op vanwege ongewenste intimiteiten (door Han ten Broeke) en ging bij EenVandaag aan de slag. Aangifte deed zij niet om haar Haagse netwerk niet te bevuilen, maar hoe kritisch zal zij dan nog zijn.

De verharding in de politiek wordt de schreeuwlelijken van de LPF en de PVV aangewreven, maar er speelt ook nog iets anders. Het was gebruik dat politici voor het oog democratisch en beschaafd hun werk deden. Achter die beschaafde gevel deden zij vaak minder beschaafd wat het bedrijfsleven hen influisterde. Tegenwoordig zit het bedrijfsleven zelf in de politiek. Donald Trump is hèt voorbeeld. En met hem komt de mores van het zakenleven op het politieke toneel. Werd Trump eerst bediend door welwillende politici die voor de bühne diens grofheid omzeilden en kwesties diplomatiek aanpakten, nu krijgt de kiezer ongefilterd de rauwe kapitalistische onbeschofte zakelijkheid te zien. En Trump gaat als het gros van de zakenlui maar voor één ding, het eigen succes, en daar is helemaal niets democratisch aan. Ook de verkiezingen waren dat niet. Want dankzij het door de Republikeinen gecorrumpeerde kiessysteem, heeft hij met een paar miljoen stemmen minder toch gewonnen.
Het is wel wat anders om een concurrent het faillissement in te jagen of een land van de kaart te vegen. In de VS is nu geen politicus meer die als buffer het land kan behoeden voor dat soort gedrag.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *