Solidariteit kent geen grenzen

De arbeidersverenigingen en vakbonden hebben met veel strijd de positie van de werkenden in loondienst flink verbeterd. Maar hoe links sommigen ons onderwijs ook vinden, de gemiddelde Nederlander weet maar amper iets van die geschiedenis. Tegen de feiten in geloven velen dat het de ondernemers zijn die zo vriendelijk waren om vakantiedagen te geven, de achturige werkdag in te voeren en de werkweek te beperken tot 5 dagen. In werkelijkheid gingen veel ondernemers over de grens kijken nadat zij de strijd om arbeiders als slaven te houden verloren. Zij sloten fabrieken en zetten hun uitbuitende praktijken voort in landen waar de arbeiders nog niet zoveel voor elkaar hadden gekregen.

In plaats van solidair te zijn met de uitgebuite collega’s in Oost-Europa, Afrika of Azië en de bazen ter verantwoording te roepen is er een heel andere weg ingeslagen. De werkenden zijn hun stem juist aan partijen gaan geven die de praktijken van die bazen faciliteren en die tegelijkertijd hun zo zwaar bevochten positie stukje bij beetje ondermijnen. In hun onnozelheid  hebben zij het over rechten, maar het zijn geen rechten van nature, met niets doen waren die rechten er nooit geweest. En met slecht en dom stemmen raak je die rechten even hard weer kwijt. Er is voor gestreden en je zult moeten blijven strijden om ze te behouden. Door je niet in een boze nationalistische bubbel op te sluiten maar die strijd aan te gaan en internationaal te maken vergroot je de kans op succes en bestrijd je ook de erbarmelijke levensomstandigheden elders in de wereld. Solidariteit houdt niet op bij de grens.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *