Verdwenen

Groot nieuws, landelijke opsporingsacties en uiteraard veel Kamervragen, dat zou je verwachten bij het nieuws dat de afgelopen vierenhalf jaar 1600(!) kinderen zijn verdwenen. Eén niet van verlof teruggekeerd psychiatrisch patiënt kreeg deze week al meer aandacht. Waarom reageerde ons land nauwelijks op het spoorloos verdwijnen van zoveel kinderen?

Het waren kinderen uit asielzoekerscentra. Die vallen buiten de boreale belangstelling, dan is hun verdwijnen gedurende vierenhalf jaar geen nieuws, geen opsporingsbericht waard, niets. Het gedachtegoed van de LPF en de PVV heeft niet alleen FvD voortgebracht, het heeft de rest van het politieke landschap ernstig vervuild. En ook de media. Het interesseert de boreale Nederlander niet dat een achtjarige jongen uit Angola wellicht als seksspeeltje gevangen wordt gehouden, of een dertienjarige Mariam uit Afghanistan. Of dat kinderen uit Syrië in kassen aan het werk zijn gezet.

Dat het IND ouders met kinderen doorlopend verplaatst van het ene azc naar het andere is doelbewust, om te voorkomen dat zij zich ergens gaan hechten, vrienden maken, een thuisgevoel gaan ontwikkelen. Maar dat rondzeulen met kinderen die vaak al getraumatiseerd zijn is niets anders dan mishandeling. Juist deze kinderen hebben vastigheid nodig en structuur. Onze overheid maakt hen geestelijk compleet kapot. En als zij verdwijnen, dan vindt diezelfde overheid dat prima, weer 1600 kwijt. Wat hun lot is, hoe erg zij verder nog getraumatiseerd raken, het laat Den Haag koud. En de meeste Nederlanders blijkbaar ook.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *