Slachtoffers en daders in Israël

De geschiedenis van joden in Europa is er één van eeuwen pogroms eindigend met de holocaust. Maar zelfs na de oorlog, in 1946, vond er nog een pogrom plaats in Polen, onder leiding van een priester. Het antisemitisme was in 1945 echt niet voorbij in Europa. Geen wonder dat het zionisme door een deel van de holocaust overlevenden als de enige weg naar veiligheid werd gezien. Niettemin kozen velen liever voor de VS, daar dachten ze eveneens een veilig heenkomen te vinden. De Amerikanen venten hun land immers als hèt land van de vrijheid uit. In de Arabische wereld woonden in de naoorlogse jaren ook nog veel joden vaak broederlijk naast hun Irakese of Marokkaanse buren. Maar de stichting van de staat Israël ging op zijn ouderwetse koloniale wijze. Groot Brittannië wees het gebied aan waar de staat mocht komen, de Engelsen waren er toen nog de baas. De daar wonende Palestijnen werd niets gevraagd, die werden grotendeels verdreven en belandden in vluchtelingenkampen, en die kampen bestaan nog steeds. Het zijn complete steden geworden. Voor hen was er maar één toekomstbeeld, terug naar huis, maar zij zitten er nog steeds. Natuurlijk kwam er verzet, van PLO tot Hamas, en Israël vocht voor haar bestaan. Het leidde tot ontwrichting van het hele Midden-Oosten. Maar onder ogen zien dat de staat Israël uit een kwalijke koloniale denkwijze is ontstaan en dat van daaruit naar een oplossing moet worden gezocht is nog altijd een taboe. Het is alleen maar erger geworden met steeds rechtsere regeringen in Israël. Nu zit er een extreemrechtse minister van veiligheid Itamar Ben-Gvir. Hij heeft indertijd min of meer opgeroepen om toenmalig premier Rabin te vermoorden. Een week later werd die inderdaad vermoord door een extreemrechtse volger van Ben-Gvir. Zoiets als indertijd met de massamoord in Noorwegen door Breivik. Die haalde in zijn manifest doorlopend Geert Wilders aan als zijn held en voorbeeld. En ook die deed waarvoor Wilders ‘alleen maar’ oproept. Weg met links, maar dan letterlijk.

De zionist Abel Herzberg geloofde dat een eigen joodse staat de enige manier was om voor veiligheid voor joden te zorgen, want het antisemitisme in Europa zou toch nooit verdwijnen. Maar over de veiligheid in zo’n joodse staat werd ook in zionistische kring getwijfeld. Bezorgde moeders vroegen hem: ‘hoe voorkomen we dat onze (joodse) kinderen weer slachtoffer worden’. Herzberg antwoordde: ‘dat is het probleem niet, het probleem is hoe kunnen wij voorkomen dat onze kinderen daders worden’. Bibi Netanyahu en Itamar Ben-Gvir tonen zijn gelijk.

Geef een reactie