Sociale huurwoningen verdwijnen

Ooit was onze huursector goed geregeld. Betaalbare woningen en goede huurdersbescherming. Met de verzelfstandiging van woningstichtingen in 1993 veranderden die verenigingen niet alleen van naam -het werden coöperaties- ook hun taakopvatting ging eraan. Directies bepaalden hun eigen inkomen en dat werd meteen “marktconform” exorbitant. Die markt waaraan zij zich spiegelden was de wereld van het Bouwfonds en andere vastgoedondernemingen die wij nu kennen vanwege hun enorme fraudepraktijken.
Om aan geld te komen verkochten veel coöperaties grote hoeveelheden van hun woningbestand. Door de verkwisting en dubieuze activiteiten(zoals derivatenhandel) van een flink deel van de coöperaties moest de hele sector bloeden om die verliezen te betalen. Stef Blok heeft de sector vervolgens nog op een miljardenheffing getrakteerd.
Voor veel woningcoöperaties betekent dat het einde wat betreft nieuwbouw in de sociale sector en rest er slechts verdere verkoop en investeringen in het duurdere segment. Gevolg is een groeiend tekort aan sociale huurwoningen.
Blok wil dat die markt wordt overgenomen door de commerciële vastgoedhandel. Dat die voor veel huurders te duur is zal hem een zorg zijn, maar er is wel aan gedacht. Door het strafbaar stellen van kraken, een idee van het CDA, is er een nieuwe markt ontstaan die concurreert met de sociale sector: de anti-kraakwoningen.
Het mooie hieraan is dat er voor de prijs van sociale huurwoningen verhuurd wordt, maar dat die huurders geen huurdersbescherming genieten. Een kraker kreeg je niet zomaar uit zijn gekraakte pand, de anti-kraakhuurders kunnen echter zonder tussenkomst van de rechter per direct op straat gezet worden.
En ook zo mooi, een anti-kraakpand hoeft amper te voldoen aan eisen uit het bouwbesluit. Zo is stapsgewijs onze huursector in een smerige huisjesmelkerswereld veranderd. Minister Blok, die moeiteloos liegt over het stiekem verlagen van isolatie-eisen, is het passende hoofd voor die sector.

Geef een reactie