Velen werden vorig jaar “zo moe van” allerlei zaken. Hopelijk gaan zij zich dit jaar wat fitter door het leven bewegen, want de onderwerpen waar zij zo moe van werden zijn een waardige discussie waard. Het enige waar je bijna zelf moe van zou worden is de halsstarrigheid waarmee zij bijvoorbeeld de zwarte piet-discussie ondermijnen. Zij wensen niet te luisteren naar argumenten van de tegenstanders van zwarte piet. Die zijn tegen de zwarte karikatuur van dat personage vanwege de lading die dat voor de zwarte mens heeft en de last die zwarte kinderen vaak ondervinden vanwege het daaraan gerelateerde pestgedrag.
Ook werden velen moe omdat Sunny Bergman de homofobe grappenmakerij van de VI-mannen aan de kaak stelde. Opmerkelijk was de reactie van Angela de Jong, recensente van het AD, die verklaarde “zo moe te worden van dat gezeur”, terwijl zij dat programma juist zo goed vond “vanwege de reuring die het altijd veroorzaakt”. Tja, die reuring is fantastisch alleen wordt Angela er zo moe van?!
Bij #MeToo worden de Angela’s ook al zo moe. Opvallend is dat het veelal vrouwen zijn die er zo moe van worden. Hun oma’s zullen zich achter de oren krabben bij zoveel onnozel geklaag, want in de jaren dat discussies over onderwerpen als vrouwenemancipatie, laat staan zwarte piet, nog taboe waren hadden vrouwen pas echt reden om moe te zijn. Het bestaan was hard, discriminatie vanzelfsprekend en er wat tegen doen? Mannen werden er niet moe van, zij lieten het domweg niet toe.
De Jenny Douwesen, Jessica Dürlachers en Angela de Jongs zijn een slappe echo van de mannenbroeders uit de jaren 50 van de vorige eeuw. Toen werden vrouwen ontslagen als zij gingen trouwen en zeker als zij zwanger raakten. Een werkende moeder was net zo’n taboe als een kleurenpiet nu. Toen kindermisbruik in de jaren 80 aan de orde werd gesteld was de reactie vrijwel identiek aan de reacties nu op #MeToo. “Straks mag ik niet eens meer onder de douche met mijn dochter” hoorde je toen, nu klinkt het “straks mag ik niet eens meer een troostende hand op de schouder van mijn collega leggen”.
Verandering gaat niet makkelijk, maar gebeurt toch. Het is een kwestie van geduld. Maar zien of 2018 iets positiefs kan brengen.
