De tolerantie die ons land zichzelf toedichtte werd door Pim Fortuyn opgeblazen. Sindsdien staat xenofobie prominent op de kaart, en die niet alleen, de tolerantie is op alle fronten gemarginaliseerd. Hoewel links nooit een grote mate van populariteit genoot, immers de grootste vijand van kerk en kapitaal, de PvdA en de kleine linkse partijen vormden toch een flink blok in de Tweede Kamer. Maar met het gunnen van de premierspost aan Wim Kok deed rechts een uiterst slimme zet. De verdediger van de linkse belangen en idealen schudde in ruil zijn toch al niet erg vastzittende veren af en pleegde daarmee verraad aan zijn kiezers. Die waren toen een makkelijke prooi voor (extreem-)rechts. Werd Joop den Uyl verweten dat hij (veel te luxe) een simpele bungalow in Buitenveldert bewoonde, Pim Fortuyn werd verafgood als bewoner van een paleisje in Rotterdam en nog een buiten in Italië. De “gewone” man en vrouw vielen massaal voor de ijdele dandy, alsof afwijkend gedrag hier op grote tolerantie kon rekenen. Maar Fortuyn stond voor kerk en kapitaal, en daar mag wel wat pracht en praal bij.
Tolerantie is er uitsluitend voor een beperkte groep. Deze eeuw is er amper tolerantie voor alles en iedereen die links is. Er is geen tolerantie voor mensen die een wat afwijkende wijze van leven hebben. Voor hen die uit een andere cultuur komen en daar nog wat van in ere houden al helemaal niet. Aanpassen moeten zij zich. Of, om met Rutte te spreken, ‘assimileren’. En ‘anders pleur je maar op’ voegde hij er nog aan toe. Dan doen ze het in China beschaafder, tenminste in openbaar taalgebruik. In de praktijk worden de Oeigoeren, die een andere cultuur hebben, ernstig gediscrimineerd. Erger, ze worden in kz-kampen opgesloten en daar ‘gereset’, om vervolgens te werk te worden gesteld onder erbarmelijke omstandigheden. Maar het Westen houdt zijn mond. Hier zwijgt Rutte. Hij zal hooguit likkebaardend kijken naar de geavanceerde systemen die China heeft ontwikkeld om de bevolking onder controle te houden. Iedereen aangepast, iedereen geassimileerd, fantastisch. Was iedereen hier geassimileerd in de oorlogsjaren 40-45, dan was er geen verzet geweest. Was dat hier zo ten tijde van de “politionele acties in Indonesië, dan waren er geen weigeraars geweest. Dan was er nooit een Wilhelmina Drucker geweest, nooit een Anton de Kom, een Multatuli, een Henri Polak, een Vincent van Gogh, een Piet Mondriaan, een Poncke Princen, een Hannie Schaft enzovoort enzovoort. Dan waren we nu op zijn gunstigst de Oeigoeren van de lage landen.
