Belastingmoraal werkgevers

De Zweedse Hans de Boer heeft wat beter geboerd dan onze Hollandse werkgeversvoorzitter. Hans verdiende een paar centen als adviseur voor de Nederlandse Antillen, eerst op de loonlijst van de regering, maar daarna als zzp-er. Erg lang hield hij dat niet vol en via zijn netwerk wist hij zijn adviesbureautje aan KPMG te verkopen om vervolgens bij de werkgeversbond MKB aan de slag te gaan. Zijn Zweedse collega Leif Östling dook op in de Paradise Papers, de oud Scaniabaas en huidige werkgeversvoorzitter vond dat hij wel genoeg belasting had betaald en had Panama boven Nederland als paradijs verkozen. De belastingontduiking namen de Zweden hem niet eens zo kwalijk, zijn kritiek op de overheid des te meer.
In Frankrijk is het heel normaal om naast je huwelijk een geliefde te hebben(je trouwt met de vader/moeder van je kinderen, maar de liefde zoek je buiten de deur), het is echter taboe om dat openlijk te doen. In Zweden geldt dat voor de belastingmoraal. Je mag de belasting heus wel ontduiken via Panama of Nederland, maar dat moet je wel stiekem doen. En als het aan het licht komt, dan moet je zeker niet reageren zoals Leif deed, het verongelijkte kind uithangen.
De Zweden weten dat ze ongeveer het meest aan belasting betalen van alle wereldburgers, maar zij weten ook wat zij ervoor terugkrijgen. Het goede onderwijs, de zorg, kinderopvang, betaald verlofregelingen, het is allemaal fantastisch geregeld vergeleken met de rest van de wereld. En daar profiteert het bedrijfsleven van Leif volop van. Toen hij dus verklaarde dat hij met 2,5 miljoen euro belasting per jaar het wel welletjes vond en geen trek had om nog meer “aan anderen cadeau te doen” werden veel Zweden boos. Op de opmerking dat belastinggeld toch voor een goed functionerende samenleving zorgt reageerde hij voor Zweedse begrippen onverteerbaar: “die samenleving functioneert helemaal niet”. Voor zo’n ondankbare landgenoot restte daarop maar één ding: opstappen.

Geef een reactie