Onze politie, ofwel ons Blauw is gezagsgetrouw. Toen in 1940 het gezag ons land ontvlucht was en we te maken kregen met het gezag van onze oosterburen was veel van ons Blauw even makkelijk trouw aan dat nieuwe gezag. Maar er waren ook enkelen die 5 jaar moesten wachten om weer als goede dienders te worden gezien. Wie kiest voor Blauw en toch een eigen geweten heeft stoort zich aan corruptie en discriminatie. Immers, Blauw staat voor ons allemaal en hoort natuurlijk het goede voorbeeld te geven. Het gezagsgetrouwe aspect zorgt echter voor veel politiemensen uit christelijke kring. En die stellen geen vragen, doen braaf wat hen wordt opgedragen of gaan stiekem zelf over de schreef in de hoop dat hun almachtig allesziende heer dat niet ziet of hen anders wel zal vergeven.
De ‘foute’ politiemensen werden in 1945 niet ontslagen. Een paar veroordelingen voor de bühne en verder kon iedereen gewoon op zijn post blijven zitten. Waren de collaborerende agenten ontslagen, dan had het land bijna zonder politie gezeten. In Duistsland speelde hetzelfde probleem, bijna de hele rechterlijke macht was nazi, die bleven ‘noodgedwongen’ ook op hun post. In rechtszaken vond je de extreemrechtse sympathieën van de rechters terug in de uitspraken. Het zorgde er mede voor dat Baader, Meinhof en aanhang de staat terecht als vijand zagen. Het nazigedachtegoed bij onze politiemacht werd evenmin uitgebannen en zo bleef ook ons Blauw in die onwenselijke cultuur hangen.
Na 75 jaar blijkt het extreemrechtse gedachtegoed nog springlevend bleek uit de NPO-documentaire ‘2Doc: De blauwe familie’. Er kwam een aantal voorbeeldige en sterke politiemensen in beeld. Laten dat nou net degenen zijn die uit het korps gewerkt zijn. Een kleurtje is genoeg om de PVV-er in de collega’s wakker te maken. De leiding wil van niets weten of plaatst de gediscrimineerde politieman of -vrouw naar een ander korps. Daar kom je dan binnen als ‘die matennaaier’ en kun je het helemaal vergeten. Een agent reageerde met ‘die sla ik op zijn bek’ toen zijn collega vertelde dat zij door een leidinggevende was verkracht. Dat ‘dreigement’ kwam de leiding ter ore en hij werd vervolgens zelf aangepakt alsof hij terrorist was, waarbij zijn Marokkaanse achtergrond een rol zal hebben gespeeld. Mitch Henriquez werd om niets vermoord door Haags politietuig, maar de integere, gekleurde of seksueel anders geaarde collega’s van dat politietuig moeten blij zijn dat ze het korps levend mogen verlaten. De politie moet zich ontdoen van discriminerende dienders, te beginnen bij de top.
