Met trots benoemt Buitenlandse Zaken vrouwen op ambassadeursposten. Tot voor kort kwamen ambassadeurs vrijwel allemaal uit het diplomatenklasje van BZ, een gezelschap heren met de juiste connecties.
Toch was er al in de jaren 50 van de vorige eeuw een vrouw als ambassadeur in ons land en wel namens het islamitische Pakistan. Nu volgt Nederland dat voorbeeld.
De plekken waar vrouwen benoemd worden zijn echter opvallend: in Libanon, Palestina en Irak. Op de posten in de reuze gevaarlijke landen Frankrijk, Denemarken, Zweden, de VS en het Verenigd Koninkrijk zitten allemaal mannen. Alleen in Duitsland paaien we Merkel met een vrouw.
Het lijkt erop dat de diplomatenmannetjes een beetje bang zijn om in conflictgebieden te werken en dus dapper de vrouwen erheen zenden.
Het gaat zelfs zover dat onze ambassadeur in Bagdad haar man niet mag meenemen, te gevaarlijk. Zij reist elke 4 weken terug om te zien of haar man zich heeft weten staande te houden in ons barre klimaat.
Het doet denken aan ons heldhaftige leger in 1994 dat op weg naar Sarajevo eerst een paar weken ging zonnebaden aan de Adriatische kust omdat het in het binnenland te gevaarlijk was. En toen ze dachten dat het veilig was en in Sarajevo zaten, was de grijns van Mladic voldoende om hun taak te vergeten en op z’n Willem Alexanders het glas met hem te heffen.
Defensie steunt nu de Koerden in hun strijd tegen de oprukkende IS-troepen, maar er gaat geen soldaat heen. Als ons leger een vrouwendetachement had, dan had Plasschaert dát naar Koerdistan gevlogen in plaats van helmen en schermvesten.
