China is in recordtijd van derdewereldland tot wereldmacht gegroeid. Amerika is voor de buitenwacht nog steeds de wereldleider, maar in feite is China de VS al voorbij gestreefd. Militair zal er nog even aan getrokken moeten worden om de Amerikanen de baas te worden, maar dat zal snel gepiept zijn gezien het tempo waarin het land hele steden uit de grond weet te stampen. En aan mankracht geen gebrek, werkweken van 40 uur zijn er een luxe en desnoods worden er gevangenen ingezet.
In naam is het land communistisch, maar het communisme heeft er nooit echt bestaan. het land was een keizerlijke dictatuur en dat veranderde slechts hier en daar een beetje cosmetisch ten tijde van Mao Zedong. Al had Mao het communisme willen invoeren, een eeuwenoude cultuur zit bij een bevolking ingebakken en verander je niet zo makkelijk. Daarnaast staat de wereld niet te trappelen om je er behulpzaam bij te zijn, in tegendeel, alles wordt uit de kast gehaald om jouw idealen te dwarsbomen. In zulke omstandigheden houden de revolutionairen hun principes voor zichzelf ook maar moeilijk overeind. Vaak wordt de nieuwe leider paranoia vanwege het verzet van de oude machtshebbers en hun bondgenoten in het buitenland, maar ook de machtspositie zelf doet velen veranderen. In negatieve zin. Mao ontspoorde compleet met zijn “culturele revolutie”.
Henry Kissinger , de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken onder Richard Nixon, legde het eerste contact met communistisch China. Na Mao’s dood bracht Ronald Reagan er een staatsbezoek. De contacten waren gelegd en de Amerikanen plantten een kapitalistisch zaadje. Nu 30 jaar later is dat zaadje ontwikkeld tot de perfecte kapitalistische droom. De burger is consument en producent tegelijk, geheel onder controle bij de klasse die de macht in handen heeft. Uiteraard mag er altijd een uitblinker die keurig in de maat loopt toetreden tot de zittende macht, die houdt daarmee de illusie in stand dat je alles kunt bereiken als je maar flink je best doet. En je mond houdt.
Amerikanen trekken hun mond soms wel open, maar die brengen natuurlijk nepnieuws. In China zijn die geluiden niet eens te horen, daar werkt de arbeider slechts, en moet hij blij zijn met wat hij mag consumeren. De kleine groep aan de macht baadt zich tevreden in luxe. En vermaakt zich met armpje drukken met machtshebbers in het buitenland.
