In de Volkskrant van afgelopen vrijdag stond een interview met Krina Huisman. Zij vertelde ook wat over haar jeugd en daar passeerde een voorval waarvan zij noch de interviewer in de gaten leek te hebben hoe opmerkelijk dat was.
Krina kwam als 8-jarig meisje in Zuid-Afrika terecht waar Nelson Mandela net president was geworden. Haar vader ging daar als gereformeerde dominee op missie. Zij ging naar een dorpsschooltje met alleen zwarte kinderen. De toiletten waren er zo smerig dat de kinderen buiten in het open veld gingen plassen. Toen zij dat ook ging doen kwamen alle kinderen om haar heen staan om te kijken hoe plassen bij een wit meisje ging. Niet opgemerkt in het interview hoe bijzonder dat was. Geen kinderen die haar uitlachten of pestten, maar die puur nieuwsgierig waren. Stel je voor hoe dat was gegaan op een witte school. Zouden die ook zo op een zwart klasgenootje hebben gereageerd? Zij vertelde nòg een veelzeggend voorval. De middelbare school waar zij daarna naartoe ging was een school met witte (Afrikaans sprekende) èn zwarte (Engels sprekende) kinderen. Die stelden zich in gescheiden rijen op, zwarte bij zwarte kinderen, witte bij witte. Maar Krina ging bij de zwarte kinderen staan, waar ook (zwarte) klasgenootjes van haar lagere school in stonden. Stel je dit eens voor bij een zwart kind. Zou dat kind bij de witte kinderen gaan staan? Zouden de witte kinderen haar accepteren? In het stuk kwam dit niet aan de orde, zonde, want het legt heel duidelijk bloot hoe racisme in de witte cultuur sterker aanwezig is dan in de zwarte cultuur. En dat de zwarte cultuur intellectueler is dan de witte, immers nieuwsgierig, en nieuwsgierigheid is de basis van intellect. Breken met koloniaal racistisch denken is in de witte cultuur net zo moeilijk als breken met elke andere traditie en dat blokkeert de ontwikkeling.
