Curieuze redenatie

Rechts heeft de meerderheid en is zich daar zeer bewust van, dat blijkt uit hun zelfverzekerde claim op wat normaal is en uit hun eisen om je aan te passen, integreren en assimileren.
Iedereen moet nu voldoen aan het ideale beeld dat rechts van de mens verwacht.
Het is voorbij lijkt het, de tijd van “15 miljoen mensen op dat hele kleine stukje aarde” en zeker dat je hen in hun waarde moet laten.
Frappant dat hele hordes zich ooit kritisch noemende figuren meegaan in het allesbepalende eenheidsworstdebat. Zie bijvoorbeeld hoe het staat met de positie van vrouwen en het is duidelijk dat de strijd voor gelijke behandeling in de praktijk nog lang niet gestreden is. Integendeel, veel vrouwen die het is gelukt om in het mannenbolwerk een plaats te verwerven zijn grotere vijanden van hun minder succesvolle soortgenoten dan de old boys. Dat een vrouw (zeker als zij uit een minderheidsgroep komt) met betere papieren toch niet of heel moeilijk aan de bak komt is meer regel dan uitzondering.
In de praktijk blijken de mazzelaars die toch tot het circuit van mooie en goed betaalde banen weten door te dringen dat uitsluitend te wijten aan hun excellentie. Van positieve discriminatie willen zij niet (meer) weten, bang om iets aan glans van hun status te verliezen.
Maar zij vergeten dat zonder de fanatieke voorvechters van goed 100 jaar geleden zij nu nog niet eens stemrecht hadden gehad en dat die strijd nog lang niet is gestreden.
Nu keren de Barbara Baarsma’s en Elma Drayers zich tegen de feministische strijd. Honderd jaar geleden hadden zij achter het aanrecht gestaan en was hen toegebeten dat dat normaal is en als het hen niet beviel ze maar op moesten pleuren. Verandering gaat niet vanzelf, dat kost strijd. Curieus om daar (als vrouw) tegenin te redeneren.

Geef een reactie