Afgelopen jaar en ook dit jaar nog werd er gestaakt bij grootwinkelbedrijf De Bijenkorf. Het warenhuis fuseerde in 1999 met V&D tot Vendex/KBB. Dat kwam begin deze eeuw in handen van de Amerikaanse roofkapitalisten van KKR en die verkochten het aan het Engelse Selfridges, eigendom van een gefortuneerde Canadese familie en die verkochten het vorig jaar weer door aan een Thaise winkelketen en een Oostenrijks vastgoedbedrijf. Het personeel werd er door al die wisselingen van eigenaren niet gelukkiger op. De arbeidsomstandigheden verslechterden, nul-urencontracten tegen even slechte beloning. De stakingen leverden niet op wat werd verlangd. De onvrede is groot gebleven, maar de bereidheid om door te gaan met stakingsacties is minder groot dan gehoopt. De meeste personeelsleden willen wel, maar vanwege de onzekere arbeidscontracten durven alleen de oudgedienden die nog een degelijk arbeidscontract hebben te staken. In deze tijd waar veel vraag naar weknemers is en weinig aanbod wordt gedacht dat het Bijenkorfpersoneel wel naar een andere werkgever zal overstappen als het zo slecht behandeld wordt. Maar dat doen velen juist niet.
Het gevoel dat het personeel van de Bijenkorf heeft bij hun bedrijf missen de eigenaren. Vendex, KKR, de rijke Canadese familie en de huidige Thaise en Oostenrijkse eigenaren zien de Bijenkorf als een melkkoe. En net als de boer, die melk je tot hij je te weinig winst oplevert en dan kan de melkkoe naar de slacht. Verkocht aan de volgende eigenaar die het bedrijf verder gaat uitbenen. Deze roofkapitalisten gaat het niet om het bedrijf, zij willen er slechts zoveel mogelijk geld uit persen en het dan weer van de hand doen. Vaak hangen ze het bedrijf meteen na de koop vol schulden, waardoor het overgenomen bedrijf de overname in feite zelf heeft betaald. De Bijenkorf werd gespaard, daar willen de eigenaren nog wat langer geld uit trekken, V&D is geheel uitgekleed ten onder gegaan. Het personeel dat staakt heeft wel hart voor de zaak. Zij hebben er altijd met hart en ziel voor gewerkt om het tot een mooi bedrijf te maken, tot ‘hun’ mooie bedrijf. Maar helaas, zoals bij veel bedrijven is het personeel geen eigenaar, want dan was het voortbestaan van een gezond en mooi bedrijf het streven. Onder de roofkapitalisten zijn bedrijven uitsluitend melkkoeien. En dan gaat het om de melk en niet om de koe.
