De erfenis van het Engelse kolonialisme

Engeland, Frankrijk, Italië, Spanje, Portugal, België en zeker ons land hebben zich in de koloniale tijd op een gruwelijke wijze verrijkt, en daar profiteren deze landen nog altijd van. Willem-Alexander bood er zijn excuses voor aan, uit het door hem gevraagde onderzoek kwam duidelijk naar voren hoe ook onze koninklijke familie tot de top rijkste wereldbewoners is geraakt door o.a. de ‘handel’ in mensen. Die rijkdom wordt generatie op generatie doorgegeven. Maar evengoed wordt de aangerichte ellende ook generatie op generatie doorgegeven. Hoewel Engeland altijd als minder agressief en wreed in haar koloniale optreden werd gezien in vergelijking met ons land en schaften de Engelsen de slavernij decennia eerder af, de erfenis van het Engelse kolonialisme is niettemin tot vandaag dominant aanwezig. Het zou een belangrijke stap zijn als koning Charles Willem-Alexander zou volgen door een grondig onderzoek naar het Engelse koloniale verleden in te stellen.

In Afrika is het een groot drama aan oorlogen en conflicten, honger en ellende, maar dat is geen wereldnieuws. De oorzaak is de totale ontwrichting aangericht door de Europese koloniale landen de afgelopen eeuwen. Wel prominent in het nieuws de oorlogen in het Midden-Oosten die ook hun basis in dat koloniale verleden hebben, met name dankzij de rol van Engeland. Opvallend op de landkaarten, wat je ook op Afrikaanse kaarten ziet, zijn de rechte lijnen van de grenzen bij bijvoorbeeld Iran en Irak. Die zijn indertijd door de Engelsen getekend zonder enige rekening te houden met wie waar woonde. Zo raakten de Koerden verspreid over 5 landen. Het werden bronnen van conflicten en oorlogen, tot heden ten dage. Maar de Engelsen deden ook iets dergelijks in Palestina, in 1948. Ze hadden een oplossing voor het ‘Jodenprobleem’ in Europa bedacht, een eigen land voor Joden. Madagaskar was eerst in beeld, maar Palestina leek een betere locatie. Het was weliswaar op vrijwillige basis, maar het doet denken aan de de huidige pleidooien voor ‘remigratie’ door de rechtse partijen in ons land.
Israël werd in Palestijns gebied ingetekend. De daar al eeuwenlang wonende Palestijnen werden verdreven, vaak met grof geweld, zij belanden in nog altijd bestaande vluchtelingenkampen in Jordanië, Libanon, Syrië en Gaza die inmiddels zijn uitgegroeid tot steden. Hoewel die intussen deels of geheel zijn platgebombardeerd en weggebulldozerd.

De door de Engelsen bedachte staat Israël op die plek was een juridisch wangedrocht, de uitvoering was eveneens in strijd met alle mensenrechten. Voor de Palestijnen was het een drama en dat bleef het, het werd er in de loop der jaren alleen maar slechter op. Voor de Joodse overlevenden van de genocide in Europa bleek het helemaal geen veilige haven waar ze verlost zouden zijn van pogroms en holocaust. Lang niet alle Joodse overlevenden gingen er naartoe, velen zagen dat het totaal niet deugde. Het werd en is inderdaad een conflict vol oorlog en ellende geworden. Toen het eind vorige eeuw toch tot een begin van goed vredesoverleg leek te komen escaleerde het nog verder. De Israëlische premier Rabin werd door een extreemrechtse orthodoxe landgenoot vermoord, nu wordt Israël door zulke extreemrechtse orthodoxe Joden geleid. Het drama heeft niet antisemitisme of Palestijnenhaat als oorsprong, de wijze waarop de Engelsen de staat Israël hebben opgericht is de bron van nu al bijna 80 jaar oorlog en ellende.

Reacties zijn gesloten.