De econoom Milton Friedman zette zijn vakgenoot Keynes overboord, in de economie moest het weer terug naar de tijd van de neanderthaler. Het recht van de sterkste was zijn credo en dat idee sprak de heersende klasse in de VS zeer aan. De belasting afschaffen en fijn zelf bepalen wat je voor aalmoes aan je werknemers wilt geven. Maar ze twijfelden, zou dat in de praktijk niet tot revolutie leiden. Hun ideale economische model moest eerst getest worden besloten zij. In Chili hielpen de Amerikanen Pinochet aan de macht en die wilde het neoliberale experiment wel uitvoeren. Onder diens dictatuur was het verzet gering, zo gering dat de Republikeinen in de VS het neoliberale experiment wel aandurfden. Ronald Reagan startte vervolgens de belastingverlagingen voor de rijken en zette het mes in de toch al karige sociale voorzieningen.
Reagan kon het goed vinden met de ijzeren lady Thatcher in Engeland, en die kon het weer goed vinden met Pinochet. En hier kon Ruud Lubbers het weer goed vinden met Thatcher. In Frankrijk zat Giscard d’Estaing, die keek erg tegen de Amerikanen op. Zelf wilde hij graag bij de elite horen, hij had er zelfs zijn adellijke titel voor gekocht. Maar er echt bij horen deed hij ook daarmee niet. Gefrustreerd poogde hij om lid van een Amerikaanse adellijke club te worden, maar zelfs daar kwam hij niet door de ballotage. Een paar goede zaken werden onder zijn presidentschap geregeld, zoals abortus, maar economisch bleek hij met Reagan, Thatcher en Lubbers een kwartet te vormen.
Er volgden ook in de VS, Engeland, Frankrijk en ons land geen linkse revoluties als reactie op het rijken rijker- en armen armer-beleid. Er ontstond wel een massale ontevredenheid. Maar omdat de oude linkse partijen bijna overal mee gleden met de neoliberale golf richtte die ontevredenheid zich juist op hen. De linkse kiezers voelden zich verraden en zochten hun heil bij populisten. Van Tea Party in de VS en Le Pen in Frankrijk tot Nigel Farage in Engeland en Pim Fortuyn in ons land, overal stonden de bruine troepen op. Een doos van Pandora is door het kwartet geopend.
Giscard wilde net als Baudet terug naar de tijden van voor de Franse revolutie, de tijden zonder vrijheid, gelijkheid en broederschap. Met zijn overlijden deze week zijn alle founding fathers van het neoliberalisme dood.
