De gemiste kans bij de val van de Muur

Willy Brandt pleitte als bondskanselier van Duitsland in de jaren 70 voor ontspanning. Oost en West zouden door toenadering een eind aan de koude oorlog moeten maken. De sociale agenda van het Oosten met de vrijheden van het Westen zou een ideale maatschappij kunnen opleveren. Het leek op het eurocommunisme dat vooral in Italië sterk in zwang was in die jaren en al enigszins bestond in het Joegoslavië van Tito.
In de USSR was het Gorbatsjov die open stond voor zo’n koers. Helaas, eerst moest Brezjnev dood en waren er nog twee leden van het Politbureau die eerder aan de beurt waren. Die stierven beiden binnen een jaar of twee waarna Gorbi in 1985 eindelijk baas van de USSR werd.
In het Westen was de wind toen gedraaid. Reagan en Thatcher hadden de koers verlegd, er woei een neoconservatieve hard kapitalistische wind. Geen Willy Brandt meer, maar de houwdegen Helmut Kohl als kanselier.
En dus was er van een voorzichtige overgang geen sprake toen de Muur viel. Het Oostblok viel ten prooi aan wild west-kapitalisme, in het Westen werd rancuneus de bijl gezet in de sociale verzorgingsstaat. Die beschaafde vlag was immers niet meer nodig. Hier eiste Bolkestein op hoge toon boetedoening van oud-communisten terwijl zijn partijgenoot Hans van Baalen kon wegkomen met diens nazi-verering als student.
Met de val van de muur stond de deur wagenwijd open voor oligarchen in Rusland, oorlogen in Joegoslavië en Tsjetsjenië en voor de maffia-marionet Berlusconi in Italië.
Hoe zou het zijn gegaan als Willy Brandt en Gorbatsjov samen de Muur hadden geslecht. Het is een gemiste kans geweest. De tijd was rijp in het Westen van de jaren 70, het Oosten pas 10 jaar later. De opkomst van Reagan en Thatcher hebben de wereld een mooie toekomst ontnomen.

Geef een reactie