Hans Hillen, de oud minister van defensie, had de volgende reactie op de Amerikaanse afluisterpraktijken: ze kunnen beter de ambtelijke top afluisteren dan de minister, want bij de minister kom je te weten wat voor ondergoed hij aan heeft, maar bij de ambtelijke top gaat het om de inhoud.
Bij hem geloof ik dat meteen, maar het zal vrijwel zeker voor (bijna) alle ministers gelden.
Een minister is de talking head van zijn ministerie.
In de Volkskrantbijlage Vonk staat dit weekend een artikel over drie vrije geesten, economen die durven af te wijken van het mainstream-denken. Vooral wat Alfred Kleinknecht te melden heeft geeft een kijkje in de keuken van de macht van netwerkend Nederland. Hij haalde zich de woede van paars Nederland op de nek in 1994 door tegen loonmatiging te ageren. Opvallend de harde aanval van Johan Stekelenburg van het FNV, die noemde hem “de risée van de economie”.
Het gevolg was een soort berufsverbot.
De SER (Sociaal Economische Raad) blijkt inderdaad te zijn wat het lijkt. Kleinknecht werd twee keer voorgedragen als lid, maar beide keren door de ambtelijke top (!) afgewezen.
“De SER is een consensus-organisatie waar alle neuzen dezelfde kant op moeten. De ambtelijke top heeft goed gezien dat ik daarvoor niet juiste persoon ben” stelt hij vast.
Terwijl de mainstream economen braaf hun neuzen in de juiste richting wijzen en in de media steken, hebben zij al netwerkend geen tijd over om zich nog iets te ontwikkelen.
“Een netwerk sluit mensen in, maar sluit ook mensen buiten, dat geldt ook voor ideeën. Je vereenzelvigen met een bepaalde groep maakt je dogmatisch” is zijn sterke conclusie.
Wie niet binnen dat mainstream-netwerk zit krijgt zijn wetenschappelijke artikelen niet of zeer moeilijk gepubliceerd, wordt amper uitgenodigd voor congressen enzovoort. Bovendien wordt zijn afdeling als eerste wegbezuinigd, hetgeen Kleinknecht ook is overkomen.
Niettemin ziet het NRC wel een goede columnist in hem.
