Hij zou tot de “linker” vleugel van de VVD behoren, maar ontpopte zich als premier van het meest rechtse Kabinet van Nederland sinds de tweede wereldoorlog, Mark Rutte. Na de val daarvan wisselde hij moeiteloos van partner en daar was het huidige Kabinet Rutte 2.
In Engeland noemden ze Tony Blair “Teflon Tony”. Niets leek aan die gladjanus te plakken, een ongrijpbare mooiprater, vandaar. Hier doet Mark Rutte niet voor hem onder.
Gisteravond trok Mark van leer op het VVD-congres in Arnhem. Boezemvriend Jort Kelder had hem een onderwerp aangereikt, “de grote dikke ik”. Daar ergerde Mark zich aan, dus moest die verderfelijke figuur stevig aangepakt worden.
Maar nee, de grote dikke ikken waren niet VVD-criminelen als Van Rey of Hooijmaijers, het waren de dikke bonus opstrijkende bestuurders. En nee, niet die uit het bedrijfsleven, maar alleen degenen die bij instellingen werken die met belastinggeld gesteund of gefinancierd worden. Dat onze grote bedrijven lucratieve regelingen weten te treffen met de belastingdienst, zoals bijvoorbeeld Shell, Philips en Post.NL, telt voor Mark niet. De normen en waarden van Mark zijn net zo glad als hijzelf.
Mark is voor een kleine overheid en een grote samenleving. Die samenleving moet gewoon zijn eigen broek ophouden. Je krijgt niks, je moet het verdienen. En als je de stroming tegen hebt, dan moet je maar wat harder roeien. Of je wel of niet kunt roeien is maakt voor Mark niets uit. De enige waarde die geldt is die van de hardwerkende Nederlander. Laten dat nou die veel verdienende VVD-ers zijn die het land zogenaamd in leven houden! Natuurlijk kan hij niet zonder agenten of ambulancebroeders, dus mogen burgers die agenten en broeders niet onbeschoft behandelen of uitschelden. Onderbetalen valt daar uiteraard weer niet onder.
Marks vele jaren op het Binnenhof heeft zijn kijk op de werkelijkheid nogal beïnvloed. Raakt een VVD-er zijn zetel in de Kamer kwijt, dan zorgt het eigen netwerk voor een mooi baantje met dito salaris of hij belandt, als zo’n baantje niet meteen voorhanden is, in de riante wachtgeldregeling. Dat een werknemer in de normale maatschappij ’s ochtends op zijn werk te horen krijgt dat het hoofdkantoor in Londen heeft besloten om zijn filiaal te sluiten, dat kent Mark niet. Dat die werknemer zich meteen wendt tot het UWV, wat hij trouwens moét, is voor Mark een grote ergernis(!). Die net ontslagen man moet direct aan de slag bij een ander bedrijf in plaats van in een uitkering te gaan hangen vindt Mark. Direct aan de slag in een land met bijna 1,2 miljoen werklozen!
