Minister Karien van Gennip(CDA) had ook een mening over de spreidingswet, de wet die ervoor moet regelen dat alle gemeenten gaan zorgen voor opvang van vluchtelingen. Zij begrijpt(?) dat sommige gemeenten daar geen trek in hebben, maar ‘we moeten de pijn eerlijk delen’. En daar gaan we weer, met taalgebruik stemming maken en framen. Eerlijk de zorg voor opvang regelen is mooi, maar wie heeft daar dan pijn van? Dat vluchtelingen pijn lijden is evident, zorgen over hun achtergebleven familie en vrienden, trauma’s door de ellende waarvoor zij op de vlucht zijn geslagen en trauma’s die zij hebben opgelopen tijdens hun vlucht. Helaas heeft de EU het veilig en relatief goedkoop inreizen per vliegtuig onmogelijk gemaakt waardoor zij levensgevaarlijke routes moeten nemen, door de Sahara en over de Middellandse Zee. Zij worden onderweg vaak slachtoffer van uitbuiting, slavernij en verkrachting. En voor de overtocht zijn zij afhankelijk van touroperators die niet alleen zeer prijzig, maar ook onbetrouwbaar zijn. Jaarlijks verdrinken zeker 3000 vluchtelingen op de Middellandse Zee. Dat is zoiets als elke maand een MH17-ramp.
Van Gennip vindt het normaal dat de inwoners van een gemeente pijn lijden als er een opvang voor vluchtelingen komt. Laat zij eens vragen aan de inwoners van St-Annaparochie hoeveel pijn die hebben van het daar gevestigde vluchtelingencentrum. Het dorp kwam in actie om het centrum te behouden toen het COA het wilde sluiten. In Katwijk daalde het criminaliteitscijfer na de komst van een azc. Vluchtelingen plegen er namelijk minder criminaliteit dan de autochtone Katwijkers. In Witmarsum was jaren een centrum voor uitgeprocedeerde vluchtelingen, opgezet en gerund door vrijwilligers. Hoezo lijden de inwoners van die plaatsen ‘begrijpelijke pijn’. Het is alleen pijnlijk hoe ministers als Van Gennip met vluchtelingen omgaan.
De afgelopen 50 jaar is het aantal vluchtelingen wereldwijd stabiel: 0,3%. Er zijn wel wat pieken, maar die worden even stabiel afgewisseld met dalen. Dat is ook precies het probleem met onze asielopvang. Na een piek worden de centra meteen weer dicht gegooid, zodat er bij een lichte stijging gelijk een crisissituatie ontstaat. Terwijl het maar om een beperkt aantal gaat. Maar dat wordt door de verantwoordelijke politici omgedraaid, zij reppen van een tsunami aan vluchtelingen waardoor er een crisis zou zijn ontstaan. De tsunami’s aan migranten hebben wel bestaan, met name de massale emigratie van Europeanen naar de VS, Canada, Australië en Zuid-Amerika. Maar de Joods-Duitse vluchtelingen werden eind jaren dertig aan onze grens teruggestuurd, push backs avant la lettre. Europeanen waren 400 jaar de migranten, geen vluchtelingen maar gelukszoekers. Pas 60 jaar geleden kwam er migratie van enige omvang naar Europa, voornamelijk van migranten die hier naartoe werden gehaald, geronseld, de zogenaamde gastarbeiders. In feite gebeurt dat nog steeds, alleen wat stiekem. Door veranderingen aan de arbeidswetgeving is het voor werkgevers makkelijk gemaakt om migranten hiernaartoe te halen en ook nog eens slecht te behandelen. Voor ons onderwijs zijn buitenlandse studenten een aantrekkelijk verdienmodel. Vluchtelingen zijn maar een zeer klein percentage van het totale aantal migranten, hooguit 10%. Alle politici die het hebben over een ‘stroom aan’ of ‘een tsunami van’ of ‘we kunnen niet de hele wereld aan vluchtelingen opvangen’ liegen dat het dubbel gedrukt staat. De media moeten hen daar op aanpakken, de cijfers en de feiten erbij en geen politicus kan zijn leugenverhaal nog volhouden. Te beginnen met Dilan Yesilgöz, Geert Wilders, Caroline van der Plas, Thierry Baudet, Wybren van Haga, Joost Eerdmans en Henri Bontenbal. Dat zal die politici pijn doen, einde aan hun electorale verdienmodel.
