Gaza is compleet plat gebombardeerd, het aantal doden is na bijna 2 jaar opgelopen tot minstens 60.000, het aantal gewonden tot een veelvoud daarvan, een drama dat zich voor de ogen van de wereld afspeelt en toch reageert de wereld niet, tenminste niet degenen die de macht hebben om er iets tegen te doen. En het is niet alleen in Gaza, ook op de Westbank worden Palestijnen vermoord, hun bezittingen vernield, hun eeuwenoude olijfboomgaarden met een bulldozer weggemaaid. En dan gooide de Israëlische luchtmacht ook nog bommen op Iran, en op Jemen, en op Libanon, en op Syrië. In Syrië stookte Netanyahu de boel al flink op en houdt het leger gebieden bezet, maar deze week kwamen daar forse bombardementen overheen. Destabiliseren van de nieuwe regering in Damascus is het doel. Den Haag moet nu toch erkennen dat het terugsturen van Syrische vluchtelingen niet aan de order kan zijn.
In de Arabische wereld was de joodse gemeenschap goed af tijdens de Tweede Wereldoorlog, zo stond de Marokkaanse koning wèl voor zijn joodse onderdanen. Hoe anders was dat voor joden in Europa. Pas na de Nakba, de verdrijving van 700.000 Palestijnen in 1948 uit de toen opgerichte staat Israël in hun Palestina, kwam er ook wat wrijving tegen joden in de Arabische landen. En dat werd door het uitblijven van een goed vredesproces niet beter. Maar nog in de tijd van Saddam Hussein was het leven in Irak redelijk vreedzaam voor de daar levende joodse gemeenschap. Zelfs in Iran wonen nog altijd 8000 joden. Het is het westen en met name Amerika dat in Israël een bruggenhoofd heeft in de Arabische wereld van waaruit het de controle heeft over de olievoorraad daar. Elke bemoeienis van het westen zorgt er voor meer ellende. In Soedan is ook een drama gaande, in 2 jaar tijd zijn daar 100.000 doden gevallen en wordt ook uithongeren als oorlogsmisdaad toegepast, 25 miljoen mensen dreigen daardoor om te komen. De wereld zwijgt, er komt nauwelijks iets naar buiten over die gruwelijke oorlog. Maar ondanks alle aandacht gebeurt er ook in Gaza helemaal niets.
