De wet van 150

De Romeinen hanteerden in hun leger al het maximum van 150 man per eenheid. Dat is namelijk precies het aantal mensen dat je aankan. Boven de 150 kan een mens het niet meer overzien, tegenwoordig gaan mensen dan vaak ontvrienden op Facebook.
Dat we 150 Kamerleden hebben is dus ook niet toevallig. Het is dan een goede bekenden club.
Je ziet het gebeuren, eenmaal in de Kamer gekozen gaat de trotse volksvertegenwoordiger bij de uitvoerende macht behoren, hij is één van de 150 geworden. Daar spiegelt hij zich voortaan aan en de kiezers behoren tot de anderen.
Exit volksvertegenwoordiger.
Aan het taalgebruik, de houding, aan alles voelt de kiezer dat het door hem gekozen Kamerlid niet meer zijn taal spreekt en zijn standpunten aanpast.
Van volksvertegenwoordiger is de stap gemaakt naar vertegenwoordiger van de macht. Dit is de bom onder het draagvlak van de democratie.
De kiezer voelt zich bedrogen en de weg naar valse populisten ligt te lonken. Want rattenvanger Wilders schopt wel tegen het Haagse pluche, maar hij zit intussen bijna het langst aan dat pluche geplakt.
Natuurlijk zijn er uitzonderingen, met name bij de SP, waarbij hun afdrachtregeling behulpzaam is om in elk geval financieel binding te houden met de achterban.
Maar de televisiebeelden laten doorgaans ijdele mensen zien in te dure pakken en te feestelijke jurken. Dat je leven een feest is geworden moet je niet zo demonstratief tonen terwijl je al je verkiezingsbeloften hebt gebroken en bezig bent om je kiezers met bezuinigingen tegen je in het harnas te jagen.
Het is natuurlijk moeilijk als je vanuit een modaal inkomen ineens meer dan het dubbele op je bankrekening ziet verschijnen. En dan die fijne extra’s. Je kunt je dochter inhuren voor een mooi salaris om krantenartikelen over jou uit te knippen voor je plakboek, je kunt mooie dienstreizen maken enzovoort.
Ja, dan voel je je niet meer zo thuis in die huurwoning in de brave vinexwijk. Hele avonden zoeken naar die droomvilla op Funda. Eindelijk kun je die Opel inruilen voor een echte Audi. En je Haagse werkkamer moet ook nog ingericht worden. Je bent nauwelijks op het pluche beland of je hebt het al ongelofelijk druk.
En dan is het go with the flow, met elkaar zorgen dat dat Haagse circus blijft draaien. De kiezer is daarbij een hinderlijk obstakel geworden. Gelukkig krijg je trainingen die je leren om met meel in de mond te praten. Helaas hebben de kiezers dat in de gaten.

Geef een reactie