De zegen van de werkloosheid

Voor de generatie die de arbeidsmarkt nog kent van voor de oliecrisis moet het nog een mooie herinnering zijn: de macht van de werknemer. Gedroeg je baas zich asociaal, dan stapte je gelijk de deur uit om aan de overkant met open armen te worden ontvangen. De oliecrisis maakte een eind aan die macht. Baan kwijt, uitkering, basta. De bazen blij, looneisen omlaag, werknemers bang hun baantje kwijt te raken, dus monddood. En die uitkeringen betalen de werknemers lekker zelf.
Wie heeft die oliecrisis van 1973 eigenlijk bedacht? Waren dat echt die OPEC-sjeiks die toch zo keurig uit de hand van Shell en Esso aten?

Werkloosheid is dus een zegen voor de werkgevers. Je hoort en leest het nu ook, werkgevers gedragen zich met het stijgen van de werkloosheid steeds asocialer. Dat hun gedrag contraproductief werkt snappen ze niet.
In de nu lopende televisieserie “Kijken in de ziel” van Coen Verbraak zie je een aantal zogenaamde topondernemers. Je gelooft je oren en ogen niet bij zoveel misplaatste ijdelheid en onzin.
Een Rijkman Groenink, gevreesd door iedereen bij ABNAMRO toen hij daar nog bezig was die bank om zeep te helpen, laat weten dat in een goed geleid bedrijf de baas zijn arm om de schouder van zijn personeel slaat en hen bij naam kent. Zijn voormalige medewerkers vielen vast en zeker van hun stoel.
De man geeft aan niets van zijn bedrijf te hebben geweten en te zijn vergeten dat hij die bank kapot heeft gemaakt. Tja, met 30 miljoen bonus naar huis, en de staatsschuld met 30 miljard opgezadeld, dan raak je het zicht op de werkelijkheid kwijt. Zeker als je ook nog een mooi koninklijk erebaantje hebt gekregen bij het Stedelijk Museum Amsterdam.
Vergeten wordt de fatsoenlijke werkgever. Die dreigt het loodje te leggen tegen de valse concurrentie van belasting ontduikende, omkopende, zwart werkende, onderbetalende, milieu en veiligheidsregels negerende “collega’s”. Die ook nog werken met door de overheid geleverd gratis personeel, want met behoud van uitkering. Die zich verrijken met vele subsidies die ze ritselen bij types zoals Maxime Verhagen. Natuurlijk wordt er geen controle uitgeoefend op die verstrekte subsidies, net zo min als op hun belastingaangiftes, want Weekers vond dat niet nodig.Voor de eerzame werkgever geen sinecure om in zo’n land toch netjes je bedrijf te runnen.
Het enige voordeel dat hij heeft is de productiviteit. Hoe minder ongelijkheid in beloning en hoe respectvoller personeel wordt behandeld, hoe productiever dat personeel is. En dat is bewezen (o.a. door Tinbergen).
Vooralsnog spinnen de oplichters in werkgeversland garen bij de oplopende werkloosheid, het aantal miljonairs is afgelopen jaar flink toegenomen.

Geef een reactie