De Italiaanse dictator Mussolini zette fascisme op de kaart, maar met antisemitisme had hij weinig op, niet gek met een joodse maitresse waar hij veel respect voor had. Hitler omarmde het fascisme maar voegde daar antisemitisme aan toe. Bij hem bleef het niet bij discriminatie, hij besloot tot volledige uitroeiing van joden, de holocaust. Tot lang na de oorlog bleef extreemrechts zich identificeren met het fascisme inclusief antisemitisme, pas deze eeuw kwam daar deels een eind aan. Fascisten zagen in dat ze minder extreem werden bevonden, salonfähig zelfs, als zij de antisemitische kaart aan de kant legden. Er was een nieuwe vijand gekomen, de islamiet. Die vijand deelden zij met rechts Israël. Bovendien kwamen in Israël ook de fascisten aan de macht. De regering van Netanyahu is extreemrechts met een aantal uitgesproken fascistische ministers. Elke verwijzing naar het fascisme wordt als antisemitisme afgedaan, ervanuit gaande dat de doorsnee burger nog altijd denkt dat fascisme gelijk is aan antisemitisme.
Wij zijn in een periode van overal opkomend fascisme beland. In Rusland zit een fascistische regering, maar ook in Israël. In de VS zit een Trump extreemrechts te wezen, zijn agenda is ook een fascistische. Die agenda wordt tegenwoordig bepaald door de stafchef van het Witte Huis Stephen Miller. Steve Bannon en Elon Musk zijn inmiddels uit de gratie bij ’the Donald’, Miller is nu zijn beleidsbepaler en dat maakt de wereld er niet beter op. Dat Miller als student al bij neonazistische clubs zat bewijst dat fascisme en antisemitisme in principe niets met elkaar van doen hoeven te hebben, immers Miller is zelf van joodse komaf. Voor fascisten is alles wat links is de grote vijand. Mussolini zei niet voor niets dat linkse Italianen geen Italianen zijn. De wereld verkeert weer in griezelige tijden met zoveel fascisten op machtige plaatsen.
