Israël is indertijd gesticht vanuit dubbele motieven. De Britten waren de baas in Palestina en zagen daar hun “oplossing” van het “jodenprobleem”. Enerzijds kreeg de joodse bevolking daarmee een volgens het idee veilige thuishaven, anderzijds was het een oplossing voor Europa om een bevolkingsgroep kwijt te raken, vergelijkbaar met de deals die de EU nu met o.a. Turkije en Libië heeft gesloten.
Een veilige thuishaven was het niet, want de Britten vergaten voor het gemak dat het roven van Palestijns land tot problemen kon leiden. Die achteloosheid werd de bron van de conflicten in het Midden-Oosten. Israël had als multiculturele samenleving van start moeten gaan, dat was niet echt gemakkelijk gezien de instelling van nationalistische joden, maar zeker in die tijd was het aandeel idealisten met links gedachtegoed onder de Israëlgangers zeer groot. Samenleven van arabieren en joden was in die tijd een normaal verschijnsel in de Arabische wereld, van Irak tot Marokko. En ook in Palestina. Nu werd dat land ineens tot een joodse staat gebombardeerd.
In de loop der jaren verrechtste Israël steeds meer. Met de massale komst van oostblokkers na het vallen van de muur was het met links Israël gedaan. Met de moord op premier Rabin in 1995 was de laatste kans op een vredige oplossing van de baan. Nu zit havik Netanyahu stevig in het zadel, en sinds het aantreden van Donald Trump als president van de VS is er helemaal geen remmende invloed meer maar heeft Netanyahu carte blanche gekregen. De viering van het 70-jarig bestaan van Israël heeft Trump aangegrepen om te provoceren door de Amerikaanse ambassade te verplaatsen naar Jeruzalem. Netanyahu heeft het “feest” compleet gemaakt door protesterende Palestijnen met scherp te beschieten, 52 doden en 1600 gewonden als resultaat.
Een Palestijns leven is niets waard voor de huidige machtshebbers. Over het 16-jarig Palestijns meisje dat eind vorig jaar een soldaat een klap had verkocht zei een lid van de regeringspartij(Bezalel Smotrich) dat zij daarvoor de kogel had moeten krijgen, tenminste in haar knieschijf, want dan had ze huisarrest voor het leven.
De Palestijnen leven al onder een vorm van huisarrest, want hun woongebieden zijn niet meer dan openluchtgevangenissen. En de vele gevluchte Palestijnen wonen al generaties lang uitzichtloos in kampen in Libanon en Jordanië. Het was gister geen feestdag.
