Geen vriendjes meer

Wilders weet dat hij met zijn 37 zetels niet echt de autocraat kan zijn die hij wil wezen, daar heeft hij 76 zetels voor nodig. Maar ook zonder aan een regering deel te nemen kan hij zijn beleid uitvoeren, dat doet hij al jaren. De andere partijen zijn namelijk zo bang voor zijn mogelijke succes dat zij grote delen van zijn agenda hebben overgenomen. Die politiek kan hij rustig als Kamerlid voortzetten, en veel mooier, mislukken zijn plannen of pakken die desastreus uit, dan krijgt niet hij, maar de dan zittende regering de schuld. Zijn leermeester Frits Bolkestein heeft het hem goed geleerd, die liet anderen het regeringswerk opknappen en bleef zelf in de Kamer. Wat deze tactiek oplevert zijn Kamerzetels, nu staat Wilders al op 50, op naar de 76 zetels. En dan pas zullen we gaan zien wat hij werkelijk wil. Maar dat kun je nu ook al weten, dat weten ze zelfs in Italië. Na misdaadjournalist Saviano die ons waarschuwde dat we een maffiastaat zijn geworden dankzij het ruim baan geven aan de Amsterdamse Zuidas, waarschuwt nu de Mussolini-biograaf Antonio Scurati voor Wilders, omdat die regelrecht de tactieken van Mussolini volgt. Scurati maakt zich ernstig zorgen over ons ooit democratische voorbeeldland.

Wilders speelt de toegeeflijkheid voor de bühne, maar ondertussen frustreert en schoffeert hij zijn mogelijke coalitiegenoten. Zo noemde hij op x Omtzigt een ‘katholieke gluiperd’ en Yesilgöz ‘zuur’. Van der Plas volgt hem keurig door acties op de snelwegen, waarbij zogenaamde boeren asbest verbranden, prima te vinden, zelfs als die een partijgenoot van Omtzigt bedreigen. Toen de formatie leek te mislukken was de zondebok snel gevonden. Omtzigt was immers ook altijd de zondebok toen hij nog bij het CDA zat. Eerst richtte Wilders zijn peilen voornamelijk op de VVD, nu heeft hij ze dus op de NSC gericht. En uiteraard sloot Caroline van der Plas(BBB) zich weer bij hem aan, maar ook Dilan Yesilgöz(VVD) wees Omtzigt op voorhand al aan als schuldige mocht de formatie mislukken. Wat zal Omtzigt spijt hebben van het aanschuiven aan de PVV-formatietafel, gelijk Peter van der Vorst(RTL) van het binnenhalen van Matthijs van Nieuwkerk. Maar Omtzigt laat zich niet zomaar piepelen en speelt de bal terug. Nog slimmer, hij wijst niet (terecht) Wilders, Van der Plas en Yesilgöz aan, die passeert hij mooi door formateur Ronald Plasterk aan te wijzen als reden de onderhandelingen te stoppen. Je hoort Ronald haast weer jammeren ‘maar we waren toch vriendjes?’. De schuldvraag is echter allang beantwoord, gelijk met de verkiezingsuitslag, de kiezer is de schuld. Eerst door na Joop den Uyl de ene na de andere meerderheid van rechts in het dominante zadel te helpen, nu door ruim baan te geven aan extreemrechts. De kiezer zou het nieuwe boek van Antonio Scurati (Fascisme en populisme) moeten lezen in plaats van de Telegraaf.

Geef een reactie