Het geweldsmonopolie ligt bij de overheid. De burger mag geen geweld gebruiken, behalve in uitzonderlijke situaties waar het uit zelfbescherming noodzakelijk is, uit noodweer dus. Wapens zijn dan ook verboden, behalve wanneer het wapen nodig is voor natuurbeheer, dan mag men met vergunning naar hartenlust schieten op ganzen. Of wanneer je schieten een sport vindt. Dan kan een sportieve Tristan van der V. een wapenvergunning ophalen om in een winkelcentrum medeburgers als schietschijf te gebruiken.
In de VS is de wapenhandel helemaal vrij. Iedereen mag er zoveel kopen als hij wil. Open je een rekening bij een bank, voor je het weet krijg je een wapen als welkomstcadeau. Voor een snelle kasopname zou je haast denken.
Het zijn daar niet alleen pistolen, maar ook mitrailleurs die de Amerikaan straffeloos mag bezitten. Het geweld is ernaar, verloren de Amerikanen veel landgenoten in de Vietnam- en Irakoorlogen, het aantal slachtoffers van vuurwapengeweld in eigen land is veel hoger. Ruim 30.000 per jaar. Ook goed om te weten dat het aantal zelfmoorden tijdens de Vietnamoorlog het aantal oorlogsdoden overtrof. Aan Amerikaanse zijde kwamen toen 58.220 soldaten om (aan Vietnamese kant verloren tussen de 1 en 2 miljoen burgers en soldaten het leven). Bij de Irakoorlogen was dat niet anders.
Het wapenbezit blijft voor veel Amerikanen heilig. Zelfs voor vuurwapens die 3 kogels per seconde afvuren willen zij geen uitzondering maken. Dus blijven massaslachtingen op abortusklinieken door christenen doorgaan. Evenals schietpartijen op scholen door gefrustreerde pubers. En een schietpartij door een verwarde homo in een gay-dancing.
Ondanks een wapenverbod kon hier Tristan van der V. op Amerikaanse wijze tekeer gaan.
Maar het is niet alleen de Tristan van der V. die de Amerikanen imiteerde, ook onze politie doet dat. Zij hanteert naast de nekklem ook het vuurwapen sneller dan ooit. De burger mag dan geen geweld mogen gebruiken, de overheid moet uiterst voorzichtig met haar monopolie op geweld omgaan. Zo niet dan is de politie geen handhaver van de veiligheid van de burger, maar de vijand van de burger.
