Godsdienstoorlog

De christenen waren veelal antisemitisch voor de Tweede Wereldoorlog, daarna werd het wat stil over dat onderwerp, maar de jodenhaat was zeker niet verdwenen. In 1946 vond onder leiding van een priester nog een pogrom plaats in Polen. En in ons land was van een hartelijke ontvangst van overlevenden uit de kz-kampen geen sprake. De herdenking van joodse slachtoffers van de holocaust vond dan ook pas in de jaren 60 plaats. De fascisten, bleven unverfroren antisemitisch, maar dat veranderde met de aanslagen van 11 september. De daders zouden orthodoxe islamieten zijn, en dat werd vanaf toen de grote vijand. Israël werd omarmd en daarmee ontdeed extreemrechts zich van het predicaat fascisme. Immers, fascisten en antisemieten werden altijd als één en hetzelfde gezien. Ben je geen antisemiet dan ben je dus geen fascist. Zo werd extreemrechts salonfähig. Omgekeerd werkt het net zo, de regering in Israël kan niet fascistisch zijn, want die bestaat uit joden. De Joodse en andere fascisten in de wereld raakten uit het isolement en kregen de kans om op het regeringspluche te belanden. Nu zien we ze inderdaad overal aan de knoppen zitten, stevig omarmd door het christelijke volksdeel. Onze cultuur werd door Balkenende joods-christelijk genoemd. Dat is nu overal in het westen overgenomen, met de Baudets en Wildersen voorop.

Een kleine 100 jaar geleden ging het in de politiek nog om het stuiten van de opkomst van linkse stromingen. Dat speelt nu nog maar een klein beetje. Rechts Duitsland legde Hitler geen strobreed in de weg, liever hem dan links aan de macht. Dat is nu ook hier gebeurd, de VVD en Omtzigt vonden Timmermans erger dan Wilders. Toen hielp een kleine katholieke partij Hitler aan de macht, nu was het de katholieke Omtzigt die Wilders aan zijn knechtenregering hielp. In de peilingen loopt Wilders steeds verder uit, Maurice de Hond staat hem weer dagelijks bij en als het voor Harris mis gaat in de VS dan heeft hij straks ook nog steun van Trump, terwijl hij hier in Europa naast zijn goede vriend Orbán in Hongarije, steun van Meloni in Italië, Kickl in Oostenrijk en Le Pen in Frankrijk geniet. En bijna allen zien een kameraad in Poetin. En bijna allen staan vierkant achter Israël. Het is allemaal één extreemrechtse joods-christelijke bende die (voorlopig) één vijand bevecht, de islamiet. Het speelt Poetin in de kaart, want het leidt de aandacht wat af van zijn oorlog in Oekraïne. Bijna heel Amerika staat achter de Israëlische regering, alleen de linkse Joodse Democraat Bernie Sanders wil Netanyahu echt onder druk zetten de strijd te staken. In de media worden de vredesactivisten grotendeels genegeerd, maar ondanks de risico’s zijn die nog steeds (gezamenlijk, Joods en Palestijns) actief. Het is een godsdienstoorlog in het Midden-Oosten waarbij (bijna) alleen rechtse geluiden de aandacht krijgen, de tijden van de kruisvaarders zijn nooit voorbij gegaan.

Geef een reactie