Godsdienstoorlogen

Amerika slaat zich op de borst als “land of the free”, maar onder het laagje Disneyfiguren en Hollywoodglamour gaat een racistisch orthodox extreemrechtse christelijke wereld schuil. Bij de Republikeinen waren zij wel in beeld, de Tea Party timmerde vrij openlijk aan de weg, maar ook daar werd de schijn altijd opgehouden dat zij ware democraten zouden zijn. Na de oproep van Trump werd het Capitool bestormd, een verbijsterende aanslag op de democratie voor velen, want daar stond Amerika toch voor? Nee, daar stond Amerika helemaal niet voor, in woorden, en zolang de ondemocratische machten het voor of achter de schermen voldoende voor het zeggen hadden. Het gemak waarmee binnen de Republikeinse partij over de bestorming van het Capitool wordt heengestapt is veelzeggend.

De oorlogen in het Midden-Oosten die Bush is begonnen hebben geleid tot ontwrichting in het hele gebied en tot ver in Afrika en zelfs Indonesië. De Irakoorlog leverde IS op. De oorlog in Afghanistan gaf de Taliban vleugels. Voor de gelovigen in het Midden-Oosten herhaalden de Amerikanen de genocidetochten uit het verleden, de kruisvaarten. In hun ogen zijn het godsdienstoorlogen. En voor veel Amerikanen ook. Immers, zij trekken ten strijde tegen die verderfelijke islamieten. In de westerse wereld is het islamitische geloof aan de schandpaal van het kwaad genageld. En niet alleen door populistische politici en media. Maar wie naar de feiten kijkt ziet amper verschil tussen christelijk en islamitisch. De klederdracht in de bible belt is iets anders dan bij de orthodoxe islamieten en het islamitische geloof is minder hiërarchisch, maar de overeenkomsten zijn legio. De koran doet in wreedheid niet voor de bijbel onder. Niet zo verwonderlijk, immers allebei afkomstig uit dezelfde bron.

Hier belagen gelovigen voor abortusklinieken de bezoekers. Zij beroepen zich op de vrijheid van meningsuiting. Maar wie bij een kerk als journalist een paar vragen wil stellen wordt door een auto omver gereden of in elkaar geschopt. Inconsequentie zie je overal. Saudi-Arabië is een bevriende natie, de koninklijke Shell is niet voor niets koninklijk, Willem-Alexander gaat met Maxima rustig op bezoek bij de prins aldaar, een prins met letterlijk veel bloed aan zijn vingers. Het schrikbeeld dat de Afghanen te wachten staat aan staatsterreur zoals men vreest is blijkbaar helemaal niet zo erg. Saudi-Arabië heeft net zo’n politiek systeem. Daar worden handen afgehakt, tegenstanders vergiftigd, vrouwen zonder mannelijke begeleiding mogen er de deur niet uit. Maar dat is daar geen bezwaar, het Saudische koningshuis is niet voor niets goed bevriend met de familie Bush. Dan kijken de christenen weg en voeren ze ineens geen godsdienstoorlog meer.

Geef een reactie