Grenzen aan de groei

In 1972 verscheen het rapport “grenzen aan de groei” van de Club van Rome. Een alarmerend scenario over hoe de industriële wereld de aarde bezig was uit te putten. Vervuiling, klimaatproblemen, het stond er allemaal in.
Vorige week is in Kopenhagen een nieuw rapport van de klimaatclub IPCC gepresenteerd.
De conclusie is dat er snel en hard moet worden ingegrepen om de wereld na 2100 nog leefbaar te houden. Na 42 jaar is de situatie alleen maar verslechterd.
Het doet denken aan de Ebola-epidemie, eerst werd er nauwelijks geluisterd naar het verzoek om hulp bij de uitbraak, een paar maanden later pas vroeg de WHO om 350 miljoen dollar om de epidemie te stoppen. Nu zijn we 5000 slachtoffers verder, de kosten om het virus te beteugelen zijn een veelvoud geworden en de schade aan de lokale economieën is enorm.
Het IPCC voorziet ook onbetaalbare kosten en onherstelbare schade bij niet of te laat of te weinig ingrijpen. Het zal echter weer net zo gaan als bij alle voorgaande rapporten, er komt wat polemiek en misschien een enkele vage afspraak om vervolgens weer uit het nieuws te verdwijnen. Die polemiek is al gestart, Elsevier, het blad dat graag de klimaatsceptici een podium biedt, vertaalt het IPCC-rapport als een pleidooi voor nieuwe kerncentrales.
De stagnerende groei vanwege de crisis zou een lichtpunt kunnen zijn, maar dan moet wel fors worden ingezet op schone energie, energie neutrale woningen en bedrijven, het stoppen van de kap van bomen voor o.a. de aanleg van palmolieplantages, grootschalige herbebossing enzovoort. Het zal waarschijnlijk niet gebeuren.
Tegen het jaar 2100 kan de mensheid dan nog even een blik op het resultaat van zijn vooruitgangs- en VOC-denken werpen alvorens met zijn allen Allerzielen te spelen. Er zal te weinig zuurstof zijn om er een kaarsje bij aan te steken.

Geef een reactie