Griechischer wein

Toen het kolonelsregime in Griekenland ten einde liep in 1974 had de Oostenrijker Udo Jürgens een grote hit met het nummer Griechischer wein. In het Duitse taalgebied is die wein zeer geliefd.
Helaas hebben de Grieken de laatste 6 jaar heel veel water bij die wein moeten doen, hij is ondrinkbaar geworden. Voor de schnaps drinkende Merkel en haar neoliberale whisky drinkende vrienden mag het zelfs helemaal afgelopen zijn met die wein.
Meer dan een derde van de Grieken leeft beneden de armoedegrens, meer dan een kwart is werkloos. De welgestelde nazaten van de kolonels en hun broodheren daarentegen leven luxe in hun miljoenenappartementen in Londen. De Duitse economie, maar ook de onze, heeft flink geprofiteerd van de handel met Griekenland. Dat de Grieken de rekening niet konden betalen was geen probleem voor Mercedes, Porsche en Campina, want dankzij de euro stond de EU garant wisten zij. Maar de doorsnee Griek rijdt geen Porsche.
De rijke Grieken zijn met hun miljoenen hun land ontvlucht, de hoog opgeleiden hebben eveneens grotendeels hun heil elders gezocht, dus blijft een berooide bevolking achter in een leeggeroofd land, waar hooguit een paar keer per jaar een Hollandse koning op een koopje vakantie komt vieren.
De sociaal democratische partij Syriza heeft de verkiezingen in Griekenland gewonnen. Europa is dermate verrechtst dat die partij overal als extreem links wordt omschreven. Hun anti-neoliberale programma wordt duidelijk gehaat. Compassie met de slachtoffers van het neoliberale beleid wordt simpel weggewuifd door de Barbara Baarsma”s en Mathijs Boumannen.
Partijleider Tsipras lijkt echter een slimme schaker. Hij verraste vriend en vijand door onmiddellijk een coalitie te vormen met het rechtse Onafhankelijke Grieken. Niks geen polderen met De Rivier, een soort D66, of pimpampetten met een andere grootmacht, nee, scoren op het hoofdthema “Eind aan de neoliberale afbraak”.
Dat is het enige standpunt dat Syriza en Onafhankelijke Grieken met elkaar delen en waarmee beiden hun kiezers tevreden kunnen stellen. Als het hen lukt tenminste, want zij vinden de EU, de ECB en het IMF tegenover zich.
Deze coalitie is waarschijnlijk wel de enige waarmee Tsipras kans van slagen heeft. Alle andere punten op de politieke agenda zijn daarom van ondergeschikt belang.

Geef een reactie