Groot chemisch afval

Gemeenten zorgen ervoor dat een paar keer per jaar jouw klein chemisch afval wordt opgehaald. Zelf moet je bij testament regelen wat er met je groot chemisch afval moet gebeuren, of anders je nabestaanden en zijn die er niet dan doet de gemeente het zelf. Met wat wij met medicatie, eten en drinken of door ademen en via de huid aan gif tijdens ons leven binnenkrijgen valt ons lijf moeiteloos in de categorie chemisch afval.
De uitstoot van de industrie zorgt voor een hoop gif in de lucht en in het water, maar wat de landbouw aan middelen inzet kent ook zijn weerga niet. Jaren geleden was even het gebruik van gif bij de teelt van druiven in het nieuws. Griekse druiventelers gebruikten keurig de door de EU maximaal toegestane hoeveelheid gif, alleen deden zij dat maximaal met elk toegestaan gif. Dus at je een druif met 5 soorten gif in de maximaal toegestane hoeveelheid voor elk soort, een opeenstapeling van gif, ook wel een cocktail genoemd. Nu zijn de Grieken natuurlijk niet de enigen die dit doen, dankzij Zembla weten wij dat het ook hier staande praktijk is.

In Drenthe vertelde een huisarts hoe het toeging op zijn landelijk gelegen woning met een aardappelboer en een lelieteler als buren. Zij woonden in een giffabriek. Inmiddels is de familie verhuisd, want het was onverantwoord om zijn jonge kinderen aan de wekelijks rondgesproeide gifladingen bloot te stellen. Ook de bioboer kent het probleem. De buurman laat zijn gronden met gif besproeien door een vliegtuigje, maar daarvan waait een groot deel ook over zijn “onbespoten” peultjes. Bij de teelt van bloembollen en vooral lelies worden recordhoeveelheden gif gebruikt, en omdat het een lucratieve teelt is gaan boeren daar steeds vaker toe over, vooral als hun grond uitgeput is geraakt door te intensief gebruik. Boeren uit de Noordoostpolder huren uit puur winstbejag percelen in Friesland om er lelies te telen, wel zo veilig voor hun eigen kroost.
Veel aandoeningen worden aan dit gifgebruik toegeschreven, de toename van parkinson lijkt er vrij zeker door veroorzaakt.

Het is nu de vraag waar wij met ons lichaam naartoe moeten na onze dood. Ook zonder chemokuur zit ons lijf al vol chemicaliën. Mag je dat zomaar verbranden? Mag dat in de grond gestopt op een begraafplaats, laat staan op een tegenwoordig steeds populairder wordende grafplek in de natuur? Wij zijn groot chemisch afval en zullen dus ook zo behandeld moeten worden.

Geef een reactie