Sinds de tweede wereldoorlog is de VS de machtigste staat. De voormalige grootmachten zoals Engeland, Frankrijk en Duitsland waren ernstig verzwakt uit de strijd gekomen en verloren vervolgens ook nog hun koloniën. Amerika was spekkoper. Met de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki had de VS laten zien dat zij militair superieur waren. Voor beëindiging van de oorlog met Japan waren die bommen niet nodig, voor het tonen van hun supermacht wel.
De Russen probeerden de Amerikaanse supermacht te evenaren. Beide staten steunden bevrijdingslegers in de voormalige Europese koloniën. Met het vallen van de muur en de ineenstorting van de USSR leek de VS de enig overgebleven supermacht. Er werd economisch wel oorlog gevoerd, met de EU en Japan, maar langzaamaan kwam China op het toneel, n.b. door Ronald Reagan geholpen. Het spel tussen de staten is duister. China is wereldmacht geworden, Rusland staat wat in de schaduw en Japan en Europa zijn hun prominente positie kwijtgeraakt.
Met de komst van Donald Trump vindt een herschikking van de macht plaats. Trump schoffeert bijna iedereen en tart elke diplomatieke regel. In het Midden-Oosten liet hij zich in de watten leggen door de Saudi’s en stookte hij het vuurtje met Iran op. George Bush heeft het hele gebied ontwricht met zijn oorlogen in Irak en Afghanistan, Obama heeft de rust er niet kunnen herstellen en nu blaast Trump nieuw leven in die geweldsspiraal. Daarmee geeft hij Poetin de kans om weer prominent op het wereldtoneel te opereren. De EU heeft hij inmiddels de rug toegekeerd en China evenzo.
Nu staat de VS alleen met slechts Saudi Arabië als vriend. Met zijn getwitter heeft hij zelfs vriendin May in moeilijkheden gebracht en zal hun vriendschap waarschijnlijk niet meer beloond worden met een staatsbezoek. Poetin laat zijn kaarten niet zien en houdt Donald in zijn zak. Zowel Trump zelf als zijn schoonzoon staan flink in het krijt bij de Russen. Beiden hebben hun vastgoedimperium van de ondergang (wegens niet zo slim zakendoen) kunnen redden dankzij bergen roebels. En Poetin gaat ons niet vertellen wat de rente is.
China ziet intussen zijn kans schoon om de nieuwe leider van de wereld te worden. De EU omarmt die Chinese macht graag, want zonder steun weet de EU zich (nog) niet goed te redden. Het zou een goede zaak zijn wanneer de EU zijn eigen agenda gaat bepalen. Wellicht dat Macron en Merkel dat gaan proberen, maar dan moeten zij ook afscheid nemen van het Angelsaksische neoliberale economische model.
