In 2019 onderzochten Engelsen hoe sterk het kolonialisme nog in het denken van voormalige koloniale landen was. Tot hun verbazing waren het niet de Engelsen, de Belgen of de Fransen, maar de Nederlanders die in meerderheid trots waren op hun koloniale verleden. Hoezo lang geleden, trots was niet alleen Balkenende in 2006, nee, dik 50% van de Nederlanders was dat nog steeds 13 jaar later. Slechts 6% schaamde zich ervoor en maar liefst 26% verlangde terug naar die tijd.
Na 2 politionele acties met meer dan 100.000 slachtoffers verleende Nederland Indonesië zijn onafhankelijkheid, maar er moest wel compensatie komen, van de Indonesiërs(!), van wege het ‘verlies’ van grondstoffen. De geëiste 6,3 miljard gulden werd onder druk van de Amerikanen verlaagd met 2 miljard. Eind jaren 50 stopte Soekarno met het aflossen, maar toen had hij al 80% betaald. Die ‘compensatie’ moest Indonesië betalen na bijna 400 jaar bezetting die gepaard ging met slavernij, grondstoffenroof, genocides en die eindigde met 2 politionele acties. In de ‘compensatie’ zaten zelfs de kosten van die politionele acties. Ook na de Tweede Wereldoorlog was er nog niets veranderd in het koloniale denken. Bij de afschaffing van de slavernij in 1863 werden de slavenhouders ‘gecompenseerd’ en moesten de slaafgemaakten nog 10 jaar ter compensatie als slaaf doorwerken. Ons onderwijs mag als eerste de kennis over niet alleen de slavernij in haar curriculum opnemen, ook moet de wijze waarop het koloniale verleden wordt beschreven geheel worden herzien. In plaats van het als helden neerzetten van Jan Pieterszoon Coen, Witte de With, Michiel de Ruiter en al die andere schenders van de mensenrechten is het tijd om de aandacht vol op o.a. de moedige verzetsplegers Tula, Virginia Dementricia en Anton de Kom te vestigen.
