Een tijdje terug verdiende de top van het bedrijfsleven zo’n tien keer het minimumloon, een paar uitzonderingen daargelaten. Nu verdient, of beter eigent de top zich een veelvoud van het minimumloon toe, tot over de driehonderd keer. Om het verschil tussen de hoogste en de laagste inkomens zo te laten exploderen is een crisis blijkbaar noodzakelijk. En dan rijst de vraag: is het wel crisis? Of wat is crisis eigenlijk?
Crisis is een woord, het wordt gebruikt wanneer de rijken de boel hebben leeggeplunderd en nieuwe methoden zoeken om hun overdadig luxe leventje te kunnen voortzetten. Degenen die het geld echt verdienen moeten dus zwaar inleveren om die zogenaamde crisis het hoofd te kunnen bieden.
Zo worden honderden mensen ontslagen terwijl de directie zichzelf 100% “loon”sverhoging geeft. Gemiddeld zijn de hoogste inkomens afgelopen jaar 6% gestegen, maar de top 100 doet minimaal aan verdubbeling.
De crisis van de jaren dertig was ook niet voor iedereen een crisistijd. Maar dat wordt liever doodgezwegen, we zouden eens wijzer kunnen worden. Een behoorlijk grote groep ging het toen juist flink voor de wind, zie de vele fraaie huizen uit die periode. Het is net als in een oorlog, je hebt winnaars en verliezers. Anders gezegd, je hebt daders en slachtoffers. Dan is het heel fijn om dat daderschap als een noodlot te presenteren door het aan een woord te koppelen. Bij voorbeeld aan het woord “crisis”! De echte dader is dan ineens ook slachtoffer, wat een vondst.
Als één grootverdiener een inkomen van 700 thuiszorgmedewerkers binnenhaalt, dan moet het wel kloppen dat die grootverdienerslaag uit psychopaten bestaat, dan heb je geen geweten en mededogen is een onbekend woord.
Mooi voorbeeld was het onlangs uitgezonden televisieportret van Cor Boonstra, de oud Philips topman, die moeiteloos mensen ontsloeg en daar nog trots op is ook. Op zijn oude dag scrabble spelend met zijn vrouw, en jawel, hij speelt nog steeds vals!
