In een coalitie stappen betekent schipperen, wat water bij de wijn doen en niet al je programmapunten in de gezamenlijke regeringsverklaring terug zien. Maar hoever ga je daarin, er is toch zeker wel een grens, een moment waarop je zegt tot hier en niet verder? Jan Marijnissen had zeker zo’n grens en mocht daarom niet eens in gesprek ondanks zijn grote winst in 2006. Wilders mocht met een vergelijkbare winst wel aanschuiven want die kent maar één grens, de landsgrens.
Voor Wouter Bos was er evenmin een grens, net als voor Diederik Samsom. Zij leverden zoveel van hun partijprogramma in en zagen zo weinig van dat programma in de regeringsverklaring terug, dat je de conclusie moet trekken dat het beide heren uitsluitend om het pluche moest gaan. In het geval van Samsom nog niet eens om er zelf op te zitten. Maar als beloning mocht hij van Rutte als voorzitter aanschuiven aan één van de tafels waar over onze toekomst zal worden gesproken.
Pechtold en Seegers zitten nu bij Rutte op schoot. Dat is slikken, want dat is meebewegen in de leugenfabriek van de VVD. Vooral voor Seegers moet dat een pijnlijke positie zijn. En dus moet je even terug denken aan Jesse Klaver, die trok een lijn bij de Kabinetsonderhandelingen en weigerde daaroverheen te gaan. Hoon was zijn deel in de media. Maar nu zouden die media hem alsnog op het schild moeten hijsen vanwege zijn ruggengraat, niet gebogen voor de liegende oplichters van ’s lands grootste partij. Je mag het geen liegen noemen, want het zijn zulke creatieve leugens dat ze net geen leugen genoemd kunnen worden.
Jesse Klaver had gelijk, met zulk tuig vorm je geen Kabinet.
