We konden het allemaal zien gebeuren, de strijd om de grondstoffen is weer opgelaaid. De Europese landen gingen eeuwen geleden al op roverspad op zoek naar grondstoffen, de wereld werd ervoor gekolonialiseerd. De Tweede Wereldoorlog draaide ook om grondstoffen, Duitsland was zwaar afhankelijk van de koloniale grootmachten Frankrijk en Engeland. Die raakten hun koloniën door de oorlog kwijt, de VS profiteerden daar het meest van, maar ook Rusland trachtte een graantje mee te pikken. Nu is China hard bezig Afrika aan zich te binden vanwege de grondstoffen in dat continent. Rusland probeert er soldaten voor grondstoffen te ruilen, en Saudi-Arabië en de VAE zitten achter de grondstoffenoorlog in Soedan. Europa teert nog wat op haar oude contacten, ietwat te gemakzuchtig want een goede naam hebben de Europeaanse oud-kolonisators niet. Veel landen gaan dan ook liever met China of Rusland in zee. De VS heeft haar grondstoffenstroom altijd met corruptie en staatsgrepen en desnoods oorlogen in stand gehouden. Nu eist Trump de Venezuelaanse olie op.
Door de inval in Venezuela is de aandacht voor de Epsteinfiles naar de achtergrond verdwenen. Dat speelt Trump in de kaart, want in november zijn de verkiezingen voor de senaat, bovendien pakt oorlog vaak positief uit voor de zittende president. Ook Gaza is uit het nieuws gedrukt, Trump had er voor vrede gezorgd beweerde hij, maar daar is geen sprake van. Dat Gaza uit het nieuws is verdreven komt hem dus ook goed uit. Maar voor de Gazanen is het een drama. Als er bij een brand in Zwitserland 40 doden vallen en 140 gewonden, dan is dat groot nieuws en staat ons land vooraan om gewonden op te vangen in het brandwondencentrum in Beverwijk. In Gaza vielen er elke dag minstens zoveel doden en gewonden de afgelopen paar jaar, en ook nu onder Trumps ‘vrede’ vallen er nog steeds minstens 5 doden per dag. Maar zelfs de opvang van een paar kinderen was teveel voor Kabinet Schoof, de Rotterdamse specialist die bedden vrij had om een aantal kinderen van de dood te redden kreeg geen toestemming. Uiteindelijk mochten er 2 kinderen komen. De patiëntjes in Gaza die hij zou behandelen waren toen al overleden.
Het nieuws schiet tekort. Zo krijgen we in de berichtgeving over Gaza een wel heel eenzijdig beeld voorgeschoteld. Dat er in Israël ook kritiek is op de oorlog in Gaza, dat er joodse Israëliërs en Palestijnen samen in verzet gaan, we horen het amper of niet. Alleen afgelopen week verschenen er zowaar 2 berichten over mensen die het anders doen. In VN een interview met de Israëlische orthodoxe rabbijn Haim Sofer, die actie voert voor de Palestijnse zaak en Palestijnen als familie ziet, en in de Volkskrant een artikel over de Israëlische historicus Ilan Pappé samen met de Palestijnse journaliste Mariam Barghouti. Ondertussen werd in New York de moslim Mamdani als nieuwe burgemeester beëdigd door de joodse Bernie Sanders. Het kan wel anders!
