Vijftig jaar geleden sprak Martin Luther King zijn droom uit. Opvallend dat er in de media vooral teruggekeken wordt op de technische kwaliteiten van zijn toespraak. Maar voor degenen onder ons die hem indertijd hebben gehoord staat juist de emotionele geladenheid in het geheugen gegrift.
Het waren de dagen van koude oorlog en diep geworteld racisme. De toespraak van King was beangstigend en hoopgevend tegelijkertijd. Beangstigend omdat je wist dat hij dit mogelijk met de dood zou moeten bekopen. Hoopgevend omdat hij het toch durfde.
Is zijn droom uitgekomen? Nee, maar er is gelukkig wel veel verbeterd. In 2008 werd Obama gekozen. Velen waren tot tranen toe ontroerd, wie had dat ooit durven dromen? Een zwarte president. Het was nog amper te geloven dat dat kon, bijna 50 jaar na de toespraak van King. Goed om te weten dat er zwarte Amerikanen waren die niet op Obama hebben gestemd omdat ze bang waren dat, mocht hij president worden, hij dan zou worden vermoord. De lange mars van King is dus nog lang niet ten einde.
Ook hier is nog een lange weg te gaan. In 2010 bracht Umberto Tan een onderdeel uit het programma van de PVV te berde bij Knevel & van den Brink. Wilders wil dat alle Nederlanders op grond van ras worden geregistreerd. Het was nog niemand opgevallen.
Na afloop van de uitzending zei de ook als gast aanwezige Jan Marijnissen tegen Umberto dat hij het niet snapte, dat een heel kantoor SP-ers dat voorstel van Wilders niet had opgemerkt. Kennelijk zit dat kantoor vol blanken, want als zwarte was je dat niet zo snel ontgaan.
Laten we onversaagd verder dromen en moed putten uit elke kleine stap die naar dromenland leidt.
