Jelle too

Een halve eeuw na Dolle Mina mag je concluderen dat het feminisme voornamelijk cosmetische veranderingen teweeg heeft gebracht. Mooi dat er nu voor een bepaalde groep vrouwen meer kansen zijn, dat er zelfs 1 vrouw minister mag zijn voor ’s lands grootste zich liberaal noemende partij, maar daar staan heel veel vrouwen tegenover die mogen ploeteren in slecht betaalde baantjes met nulurencontracten of in baantjes met behoud van uitkering. Post rondbrengen voor de succesvolle “vrouw van het jaar” (Opzij) Herna Verhagen van PostNL bijvoorbeeld.
In de gouden jaren van Het Vrouwenhuis wist de politiek bewuste feministe, wie doet de afwas in het Vrouwenhuis? Het feminisme werd toen al gekaapt door vrouwen uit de welgestelde klasse. Hoogst irritant is de hautaine houding van veel van die carrièrevrouwen, zij praten met hetzelfde dedain over vrouwen uit “minder welgesteld milieu” als hun feodaal ingestelde mannelijke concurrenten. Het feminisme van die met rechtse agenda werkende vrouwen heeft na een halve eeuw (even de suffragettes en andere voorgangsters daargelaten) niet meer opgeleverd dan die ene vrouwelijke VVD-minister in Rutte 3. Geen enkel uitzicht op een premier, terwijl in islamitische landen als Pakistan, Indonesië en Turkije allang een vrouw premier is geweest. Dan heb je toch wel erg slecht gepresteerd. Begin deze eeuw werd Pim Fortuyn nog uitgeroepen tot grootste Nederlander aller tijden, de man die vrouwen achter het aanrecht wenste.
En dan komt seksueel geweld tegen vrouwen weer in het nieuws. Daar is in die halve eeuw ook nauwelijks iets aan verbeterd. Opvallend dat het vrij stil bleef vanuit de mannenhoek, maar dat het wederom vrouwen zijn die dat drama weten op te blazen tot een soort zwarte pietendiscussie. Woensdagavond wist Jelle Brandt Corstius het onderwerp weer uit die dodelijke greep te ontworstelen. Hij deed zich sterker en stoerder voor dan hij was, maar de massale bijval van de zaal deed hem alsnog breken. En hopelijk voelden al de misbruikte lotgenoten thuis voor de buis hetzelfde, je pijn is terecht, jouw aanklacht in twijfel trekken onterecht. Dit onderwerp ter discussie stellen is niet puriteins en heeft geen humor nodig, Daniela Hooghiemstra. En de vrouwen die zelf nooit last hebben gehad van seksueel geweld mogen zich afvragen, in wat voor bubbel leef ik? En als je in zo’n buitenaardse bubbel leeft, wie denk je dan te zijn dat je de grootste onzin als wijsheid durft te verkopen op de nationale televisie. Seksueel geweld is geen leuke elektriciteit tussen mannen en vrouwen, Jessica Durlacher.
Wat mankeert mensen die opgewonden raken van mensen waarvan zij weten en zien dat die daar geen zin in hebben, en het dan toch doen met de dreiging van een wapen of vanuit een andere machtspositie. En wat mankeert mensen om degenen die het aan de orde durven stellen te ondermijnen.

Geef een reactie