Jongeren kunnen makkelijk ontsporen, ook in ons land. Een aantal omstandigheden vergroten de kans daarop.
Per jaar worden er 118.000 kinderen mishandeld in Nederland en bij Jeugdzorg komen jaarlijks 270.000 kinderen vanwege gedrags- of opvoedingsproblemen. Hoe kan dat in een land waar alles zo goed geregeld lijkt. Nou, veel kinderen groeien op in een wat minder aangename omgeving. De overheid controleert weliswaar of kinderen geen overgewicht hebben en grijpen in als een kind bij het spelen haar pols heeft gebroken (de moeder heeft wellicht niet goed opgelet), maar dat dezelfde kinderen in verwaarloosde buurten leven, waar op straat de stoere gasten elkaar overhoop schieten, is kennelijk niet van belang.
Dat ze van jongs af aan al weten dat ze geen enkele kans maken op een goede baan en een woning in een vinex-wijk, dat geeft geen prettig wereldbeeld.
De gefrustreerde teener wil zich toch graag doen gelden. Dan zijn stoere groepen de kans om èn ergens bij te horen èn gezien te worden. Dan is het fantastisch als iedereen bang voor je is. Dus duikt de één in het hooliganisme en slaat bij elke voetbalmatch het liefst iedere tegenstander total loss en wordt de ander lid van een motorclub.
Het zijn in feite ruige varianten op de corpsballenclubs. Alleen komen die corpsballen in regering, parlement en de top van het bedrijfsleven en moeten zij, ploeterend in de marge en het gevang, zich tevreden stellen met de vrees die de bange burger voor hen heeft.
Sinds de Fortuynrevolte is er een generatie opgegroeid met islamhaat. Jongeren uit islamitische gezinnen die zich kansarm zien, gehaat en ook nog te maken hebben gekregen met toegenomen repressie. Maatregel op maatregel komt er uit de law and order koker van het Ministerie van Justitie. Krantenkoppen over het door de knieën schieten van Marokkaans tuig, geschreeuw om op te rotten naar je verweggistan enzovoort.
Wat een fantastische nieuwe uitlaatklep is dan het jihadisme. Geen coke-snuivende, bierdrinkende, alles in elkaar slaande Hollandse hooligan, maar een geheel eigen vorm van hooliganisme, onder het mom van een geloof toch lekker je agressie kwijt kunnen. En niet alleen Jozias van Aartsen is bang voor je, maar de hele wereld. Daar kan de ADO-aanhang een puntje aan zuigen. Toch nog “kampioen” geworden.
