Als een Hans van Mierlo op de kaart gezet moest Kaag de redding voor D66 zijn, de zoveelste. Het leek goed uit te pakken, D66 werd de tweede partij van het land bij de verkiezingen. Het leek helemaal mooi bij haar optreden in het debat over de positie van Rutte: “hier scheiden onze wegen”. Kaag gaf velen de hoop op verandering, vergeten dat de partij naast mooie ethische standpunten ook de belichaming van de neoliberale economie is. Ook de rol van Ollongren in de woningmarktellende was even buiten beeld.
Met de onthullingen over de gesaboteerde evacuatie van Afghaanse tolken en andere medewerkers en hun familie van onze ambassade en defensie zal Kaag openheid moeten geven over haar rol. Was zij inderdaad onwetend gehouden, niet betrokken bij het negeren van verzoeken en het kiezen voor het laten stikken van onze Afghaanse ondersteuners, of is zij daar toch mee akkoord gegaan. Was het een drievrouwschap dat in gezamenlijkheid heeft besloten tot het inhumane tekort schieten, Kaag samen met Ank Bijleveld(CDA) van Defensie en Ankie Broekers-Knol(VVD) van Justitie en Veiligheid, of is Kaag genaaid door Ankie en Ank. Met zwijgen bevestigt Kaag het beeld dat zij wel van alles op de hoogte was en zich bij de Kabinetskeuze had neergelegd of het er zelfs mee eens was. Haar rest nu, als dat niet het geval was, om openheid te geven en dan opstappen uit dit demissionaire Kabinet om een poging te wagen in de Kamer steun te zoeken voor een alternatief minderheidskabinet of een sterk oppositiefront. En dan de mensenrechten schendende politiek in binnen- (o.a. de toeslagenaffaire) en buitenland (o.a. in Afghanistan) bestrijden.
