De bankencrisis heeft duidelijk gemaakt wie het voor het zeggen hebben. Voor zover regeringen al niet aan de leiband lopen van de financiële wereld, dan zijn zij onmachtig om die wereld onder controle te krijgen. Sterker, die wereld heeft (bijna) de absolute macht en nog is het niet genoeg.
“Terwijl het debat over een handelsverdrag (TTIP) tussen de EU en de VS langzaam op gang begint te komen, dreigt het verdrag met Canada er geruisloos via de achterdeur ingefietst te worden” schrijven Hilde van der Plas (Transnational Institute), Geert Ritsema (Milieudefensie), Roeline Knottnerus (Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen) en Burghard Ilge (BothENDS), leden van de Fair Green & Global Alliantie in de NRC.
Ook via dat Canadese verdrag kunnen Amerikaanse bedrijven, via dochterondernemingen in Canada, Nederland aanklagen en miljardenschadevergoedingen eisen omdat bijvoorbeeld de Gemeente Noordoostpolder weigert vergunningen te verstrekken om schaliegas uit hun bodem te halen.
De democratie is vervolgens compleet om zeep geholpen, want het is niet de onafhankelijke rechter of de politiek die deze claims gaat beoordelen, maar de beslissing wordt geveld door drie commerciële advocaten. Die verdienen miljoenen, de ondernemingen miljarden, de kiezer heeft niets te vertellen en mag het allemaal betalen.
Trots zit Frans Timmermans in Brussel. Hij is “supercommissaris” geworden. Zit hij bovenop deze rampzalige transatlantische verdragen? Nee, hij heeft wel wat belangrijkers te doen, voorkomen dat de groenteboer op de markt moet stoppen met het gratis weggeven van plastic tasjes.
Timmermans illustreert daarmee perfect de rol van de politiek. Die is dus uitgespeeld. De Tweede Kamer kan zich nog uitspreken tegen het verdrag, doet zij dat niet dan is duidelijk dat de democratie haar invloed uit handen heeft gegeven.
In Brussel gaat het over plastic tasjes, in Den Haag mag staatssecretaris Sander Dekker het onderwijs in de juiste richting sturen. Even was de robotisering in het nieuws en dat bracht Sander op een idee. Hij wil dat het onderwijs in 2032 robotjes gaat afleveren, klaar om in dienst te treden bij de oppermachtige multinationale ondernemingen. Hij vergeet dat die ondernemingen tegen die tijd de echte robots van chips en staal zullen prefereren. Maar ook prettig, met zulk onderwijs zullen er niet veel kritische denkers meer over zijn.
