Lonely at the top

Wim Kok was jarenlang partijleider en premier, en net zoals vele andere presidenten en premiers die van geen ophouden weten duldde hij geen concurrenten die zijn positie konden bedreigen. Die worden eruit gewerkt of stappen zelf op vanwege een uitzichtloze dienstbare positie bij een doorgaans nukkige dominante gladjanus. Ze zeggen niet voor niets: het is lonely at the top. Wat er overblijft aan gezelschap zijn jaknikkers en hielenlikkers, en daarmee vul je de leegte niet. Als de topman of -vrouw ineens besluit op te stappen, dan rest slechts die leegte en staan er alleen maar zwakke ambitieuze types klaar voor de opvolging. Met een Melkert win je geen verkiezing, en met een Yesilgöz ook niet hebben we nu mogen ervaren.

Yesilgöz is van de Trumpschool, liegen is ook haar gewoonte, excuus aanbieden niet. Zo loog zij moeiteloos over een niet bestaand nareis op nareis-verhaal. Het was slechts één van haar leugenverhalen. Douwe Bob noemde ze ten onrechte een antisemiet. Na meer dan een maand heeft ze die tweet na dreiging van een Kort Geding toch maar offline gehaald, maar een echt excuus kwam er niet, wat gebrabbel over een ongelukkige uitspraak was voor Bob niettemin voldoende om het Geding af te blazen. Als eerste partij kwam haar VVD met het verkiezingsprogramma, maar voor een debat op Lowlands bedankte zij, als excuus noemde zij dat ze een ‘geheime’ reis ging maken. Voor haar tegenstanders is zij natuurlijk een te grote schietschijf geworden, zoveel zwak en slecht beleid en optreden, dan wil je niet meer in debat. Zelfs binnen haar eigen VVD zitten ze met haar in de maag, maar haar lozen zo vlak voor de verkiezingen is ondoenlijk, dat zal dus na de verkiezingen gebeuren.

Reacties zijn gesloten.